ArtBazaar - Kolekcjonowanie Sztuki Najnowszej

Też chcemy sztuki, nie wojny....

2012-02-02T12:37:00.003+01:00

Niedawno, w wyniku zapewne tekstów o działalności znanego nam już dobrze Abbey House pojawiła się na Facebooku grupa społecznościowa „Wspieraj Sztukę Nie Wojnę”. Możemy znaleźć informacje o działalności firmy Abbey House oraz odpowiedzi na krytyczne teksty o firmie. Co ciekawe, owa krytyka działalności Abbey House jest pozycjonowana jako krytyka i atak na rynek sztuki oraz niespotykaną na rynku strategię biznesową tej spółki. „Rynek sztuki” to my – chce powiedzieć o sobie Abbey House i próbuje do tej „obrony sztuki” wciągnąć również internautów.
Rozumiem, że dla prowadzącego taki biznes jak Abbey House, najważniejsza jest reputacja i te kilka tekstów, które się ukazały teraz, kilka które się ukazały wcześniej, mogą zaszkodzić w biznesie i mogą zniszczyć w dużym stopniu bardzo sprawnie prowadzoną do tej pory kampanię marketingową i PR-ową firmy. Ale zaraz wojna? Cały świat sztuki przeciwko Abbey House i ekspertom tej firmy? Nie wydaje mi się. Raczej świat sztuki zdziwiony działaniami firmy i jej aktywnością medialną, niespotykaną do tej pory w polskim art-worldzie.
A co ze sztuką? O jakie wspieranie chodzi? W tekstach poświęconych działalności Abbey House w magazynach, Internecie, tygodnikach i wszystkich innych możliwych periodykach stosunkowo niewiele jest na temat sztuki. Jest natomiast bardzo dużo o pieniądzach, inwestycjach, leasingu, nowatorskim podejściu do inwestowania w sztukę, przesunięciu alokacji z 6 na 8%, metodach podziału zysku ze wzrostu wartości prac artystów, udziałach w art-funduszach i tym podobnych tematach. Jest też bardzo dużo o sztuce w kontekście dóbr luksusowych – samochodów, biżuterii, nieruchomości, cygar czy zegarków. Z jednej więc strony sztuka została sprowadzona do roli dobra luksusowego, a z drugiej do produktu inwestycyjnego.
O samej sztuce jest niewiele, no bo o czym tu pisać? Artyści sprzedawani przez Abbey House są w większości bliżej nieznani. O gustach ciężko dyskutować, ale na pewno co można o nich powiedzieć, to fakt, że to sztuka dekoracyjnie w niektórych przypadkach przyzwoita (w niektórych nie), ale na pewno nie jest to żaden nowy trend, żadne odkrycie. Cały czas słyszymy, że obraz Agaty Kleczkowskiej, sprzedany za 160 tysięcy złotych, jest wyjątkowy, ale nie do końca ktokolwiek wyjaśnił, na czym polega jego wyjątkowość, nawet na tle pozostałej twórczości tej artystki. Co nowego zaproponowała artystka? Nie wiem. Czy jest to nowy głos pokolenia, jak było z pracami Grupy Ładnie czy „zmęczonych rzeczywistością”? Nie zauważyłem. Na jakich ważnych wystawach pokazywano ten obraz? Chyba na żadnej – do sprzedaży trafił od razu z pracowni. Więc gdzie jest ta wyjątkowość? Przykład (dość symboliczny) jelenia jest symptomatyczny. Przeciętny obraz został sprzedany za sumę, za którą można kupić w Polsce dzieła najwybitniejszych twórców z Andrzejem Wróblewskim, Tadeuszem Kantorem czy Wilhelmem Sasnalem na czele. I tu jest główne pole konfliktu. Abbey House powie, że to „zazdrość” środowiska, które nie może przeboleć, że można sprzedawać prace młodych artystów (ale także i artystów średniego pokolenia, do tej pory niedocenianych i sprzedawanych za frakcję tego, ile kosztują teraz w Abbey House). Ja powiedziałbym, że jest to raczej zaskoczenie i niedowierzanie, czy te transakcje mają miejsce, a jeśli mają, to czy nie chodzi o to, by w szybkim czasie zwiększyć wartość prac będących w posiadaniu firmy. A takie rzeczy zawsze źle się kończą na rynku sztuki. Dlatego też nawet najbardziej chciwi galerzyści nie podnoszą błyskawicznie cen, gdy na jakiegoś artystę bądź artystkę jest olbrzymi popyt i ceny na aukcjach są wielokrotnie wyższe od cen w galeriach. Co robią w takich wypadkach? Tworzą listę chętnych i eliminują z niej tych, których podejrzewają o spekulacyjne motywy zakupu. Nie zmieniają cen (już i teraz). Wzrost cen musi wynikać z pozycji galerii i artysty, jego/jej dorobku, a nie operacji finansowych i sztucznego kształtowania podaży i popytu. Sztuka jest bardzo czuła na tego typu operacje, bo przecież prawie całą wartość dzieła sztuki stanowi „wartość dodana”. Gdy nie wynika ona z długiego procesu, ale z szybkich operacji, na końcu zawsze rynek zweryfikuje to boleśnie.
A więc – wspierajmy sztukę, ale nie poprzez inwestycje, analizy finansowe, wskaźniki zwrotu. Tak kupione prace będą tym, czego oczekujecie – produktami, zapisami księgowymi, kosztami, jakie możecie odpisać od podatku. Nie miejcie złudzeń, że czymś więcej.
Dlatego kolejny raz powtarzamy – kupujmy sztukę, która nam się podoba i nas inspiruje, która jest ważna i ciekawa, a nie tylko dekoracyjna bądź modna. Jeśli z czasem te prace, które kupiliśmy zyskają na wartości, potraktujemy to jako bonus od życia.

"Died Moroz Convention minus 2" - w niedzielę w Lublinie

2012-02-01T15:40:00.004+01:00

Nadeszły mrozy, a to oznacza, że Robert Kuśmirowski uruchamia znów ideę grania „w temperaturze minusowej”, czyli „Died Moroz Convention”. Impreza odbędzie się już po raz trzeci, czyli będzie to „konwencja” numer „minus 2”. Już w najbliższą niedzielę 5 lutego o godzinie 17 w muszli koncertowej Ogrodu Saskiego w Lublinie rozlegną się mocne dźwięki.
„Died Moroz Convention” odbywają się od dwóch lat z dużą regularnością na przełomie stycznia i lutego w mroźnej scenerii Lublina (co oznacza „stabilizację klimatu, bo do grania na „Died Moroz Convention” potrzebny jest mróz w okolicach 20 stopni poniżej zera). Dwa lata temu 22 stycznia, a w ubiegłym roku – 29 stycznia.
Jeśli prognozy pogody się sprawdzą, to tegoroczna edycja „minus 2” będzie najzimniejszą w historii. Będzie to więc test wytrzymałości dla artystów, jak i sprzętu grającego, o komputerach nie wspominając). Spektrum muzyczne Died Moroz Convention jest naprawdę bardzo szerokie: od tradycyjnych, pierwotnych brzmień po nowoczesną muzykę alternatywną". Swój udział potwierdzili między innymi Macio Moretti i Piotr Zabłocki, Mariusz Tarkawian, Robert Brylewski z Filipem Gałązką oraz zepół Pitz. Oczywiście z powodu mrozu każdy może liczyć na rozgrzewającą herbatę.
Zostaje nam tylko zaprosić Was, w imieniu Roberta Kuśmirowskiego, na niedzielę do mroźnego Lublina na „Died Moroz Convention minus 2”.
Na zdjęciu plakat DMC minus 2 produkcji Roberta Kuśmirowskiego

Spotkanie okolicznościowe z Gruppą

2012-01-31T10:22:00.005+01:00

W ubiegłą środę w warszawskiej galerii appendix2 miało miejsce spotkanie okolicznościowe (przy okazji trwającej tam wystawy) z członkami słynnej Gruppy. Niestety nie dotarli wszyscy artyści, ale i tak zebrana publiczność miała okazję posmakowania czy też otarcia się o coś co pozostało z legendarnych wystąpień Gruppy.

Spotkanie miało formę auto-wywiadu. Można było usłyszeć odpowiedź min, na takie pytania:

Jakie były nasze inspiracje i nasi idole?
Rola literatury w postawie artystycznej Gruppy.
Jaka była rola testosteronu w twórczości Gruppy?
Jakie były powody spotkania Gruppy i Łodzi Kaliskiej w Łodzi? I co z tego wynikło?
Jakie było pierwsze spotkanie Gruppy z Kołem Klipsa i jakie następne?
Jakie było poczucie humoru Gruppy?
Kto nam się bardziej podoba: Jarosław Modzelewski, Marek Janiak, Andrzej Świetlik i dlaczego?Dlaczego Ryszard Wożniak namalował obraz “Nowa fala popierdala”?
Dlaczego Paweł Sosnowski powiedział, że twórczość Gruppy była celnym rzutemgranatem w szambo? I co miał na myśli, jeżeli w ogóle myślał?
Lista osób o których dobrze mówimy.
Cytaty z Gierowskiego.

Zdjęcia dzięki uprzejmości galerii appendix2

Surrealistyczne Gotham City, czyli otwarcie wystawy Jakuba Juliana Ziółkowskiego

2012-01-27T10:30:00.003+01:00

Jakub Julian Ziółkowski jest jednym z naszych ulubionych artystów. Już w 2006 roku trafił do rubryki „Na naszym radarze” i nadal z ciekawością obserwujemy rozwój jego twórczości. W jego malarstwie od tego czasu zmieniło się wiele – niektóre prace „wyszły” z obrazu stając się trójwymiarowe, pojawiły się rzeźby, malowane maski afrykańskie – ale nadal, kontemplując jego twórczość, jesteśmy w świecie wibrujących kolorów, fantasmagorycznych postaci, walki dobra ze złem i, co bardzo charakterystyczne dla Jakuba, dużej dawki, często złośliwego i czarnego humoru.Z przyjemnością zapowiadamy otwieraną dzisiaj w Fundacji Galerii Foksal wystawę najnowszych prac Jakuba Juliana Ziółkowskiego, składającą się w większości z portretów. W mrocznej przestrzeni galerii postaci pojawia się ogromna dominująca „Wielka Matka” czy postać transseksualisty z papierosem i muszką na szyi. Kto jeszcze? Zobaczcie sami od dziś wieczorem.
Warto zaznaczyć, że poprzednia jego wystawa w tej galerii, zatytułowana „Wypchane kolano, utykający kolor”, miała miejsce aż siedem lat temu, w 2005 roku. I również warto dodać, że od tego czasu Jakub miał tylko trzy wystawy indywidualne w naszym kraju – w krakowskiej galerii F.A.I.T w 2007 roku oraz w warszawskiej Zachęcie i we wrocławskiej BWA w 2010 roku. A na świecie wystawiał w Londynie, Nowym Jorku, Genewie, Zurychu, San Francisco, Gwangju, Atenach i w wielu, wielu innych miejscach.

Otwarcie wystawy Jakuba Juliana Ziółkowskiego, zatytułowanej „Skóra i chleb” odbędzie się dziś o godzinie 18 w Fundacji Galerii Foksal w Warszawie przy ulicy Górskiego 1A. Dla tych, którzy dziś nie dotrą, wystawa czynna będzie do 9 marca 2012 roku.

Na zdjęciach najnowsze prace Jakuba Juliana Ziółkowskiego: „Jacek Szczęka”, „Łowca” oraz „Starość” dzięki uprzejmości Fundacji Galerii Foksal.

Z półki kolekcjonera - Ari Uran "Bus"

2012-01-26T11:12:00.003+01:00

Wydawnictwo Morava Honzy Zamojskiego nie zwalnia tempa. Już w styczniu wydaje swoją pierwszą pozycję w 2012 roku – „Bus”, mieszkającego w Nowym Jorku i reprezentowanego przez znakomitą galerię Gavin Brown, Ari Urana (MRV 11).
Jak pisze Honza: „otwierając książkę wchodzimy do tytułowego „BUS’a”, siadamy na tylnym siedzeniu i z dystansem wszystkowiedzącego narratora zaczynamy obserwować i notować. Bohaterowie pojawiają się i znikają, wsłuchujemy się w strzępki prywatnych opowieści oraz w newsy z wielkiego świata. Absurdalne sytuacje kumulują się odmierzane regularnością następujących po sobie przystanków, a początkowy chaos zaczyna nabierać sensu. Wielu sensów.
Trzeba też zaznaczyć, że Wydawnictwo Morava robi się coraz bardziej międzynarodowe i dzieje się to nawet bez „Paszportu Polityki”, do której to nagrody nominowany był Honza, ale powędrowała ona ostatecznie do Nicolasa Grospierre’a. Książka jest wydana tylko po angielsku, lista dystrybutorów za granicą jest dłuższa od polskiej, a i nakład jest imponujący jak na „artist book” – aż 500 egzemplarzy.
Polecamy „Bus” Ari Urana.
Edycja: Uri Aran, Honza Zamojski
Fotografie: David Godbold, Thomas Müller, Tom Powel, Adam Reich, Max Yawney
Projekt i skład: Honza Zamojski
ISBN: 978-83-933762-2-3
——————-
format: 200 x 280 mm, 80 str., druk offsetowy, oprawa twarda, płótno
kolor: CMYK + BW
nakład: 500
język: angielski

Occupy Wall Street – ikonografia protestu

2012-01-25T12:13:00.015+01:00

Z dużym zainteresowaniem śledzimy rozlewające się w wielu miejscach na świecie protesty społeczne. W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy dotyczyły one wielu ważnych kwestii -bezrobocia (Hiszpania, Londyn), wolności (Afryka) nierówności podziału dochodów i wpływów (USA) ostatnio uregulowań prawnych dotyczących praw autorskich (ACTA min w Polsce). Oczywiście szczególne zainteresowanie zwracamy na wizualną i ikonograficzną formę protestów. Co ciekawe pewne elementy graficzne pojawiają się w wielu miejscach protestów. Najbardziej znanym jest maska jaką zakładają uczestnicy. Maska została „przejęta” z komiksu Alana Moore'a. Akcja komiksu dzieje się w totalitarnej Anglii, gdzie społeczeństwo jest zastraszane i manipulowane przez aparat władzy. Jedyną osobą, która stawia opór jest tajemniczy V, powstaniec ukrywający się za maską „hiszpańskiej” twarzy. V chce doprowadzić do przewrotu społeczno-politycznego w kraju, jednocześnie dążąc do własnej zemsty.

Drugą ikoną zaadaptowaną przez protestujących jest postać w garniturze bez twarzy. Postać Anonymous, czyli również postać anonimowego obywatela upominającego się o swoje prawa, walczącego z systemem.

Najdłużej trwający protest Occupy Wall Street (w Nowym Jorku) przynosi najwięcej materiału graficznego (można z tego zebrać bardzo interesującą kolekcję). Oczywiście i tu najczęściej pojawia się maska V, postać w garniturze bez twarzy. Ikoną fotograficzną tego protestu zostało zdjęcie Stephenie Keith (pisaliśmy o tym już wcześniej) przedstawiające scenę aresztowania młodej Amerykanki.

Wśród ikon tego protestu można znaleźć flagę amerykańską gdzie zamiast gwiazd pojawiają się symbole amerykańskich korporacji.

Oraz cała rzeszę plakatów, ulotek i grafik tworzonych przez uczestników i sympatyków protestu.

Na zdjęciach
1. Maska V
2. Shepard Fairey Corporate Violence, kolekcja prywatna
3. Stephenie Keith, 2011, kolekcja prywatna

4. Flaga korporacyjna Ameryki
5. Plakat "OCCUPY WALL STREET" POSTER, Kevin Doyle
6. Plakat "OCCUPY WALL STREET" POSTER, Kevin Doyle
7. OCCUPY WALL STREET poster by Lalo Alcaraz
8. Plakaty i ulotki z Nowego Jorku, kolekcja prywatna

Paweł Śliwiński w Zielonej, Londynie, Art Review i Zabludowicz Collection

2012-01-24T08:43:00.004+01:00

Początek roku przyniósł nam eksplozję informacji i wydarzeń związanych z Pawłem Śliwińskim. Niewiele można było się dowiedzieć na temat najnowszych prac Pawła od Kuby Banasiaka (właściciela reprezentującej artystę galerii Kolonie) gdyż podpytywany przez nas odpowiadał tajemniczo „maluje”. Przyciśnięty na Salonie Zimowym powiedział „będzie dobrze”.

No i jest dobrze a nawet bardzo dobrze. Zaczęło się, w ostatnich tygodniach grudnia 2011, od pierwszej indywidualnej wystawy w Zjednoczonym Królestwie w londyńskiej galerii Suplement. W najnowszym numerze Art. Review w comiesięcznym "maratonie recenzenckim", ukazała się recenzja wystawy Pawła. Recenzja bardzo pochlebna.

Chwilę później otwarcie indywidualnej wystawa w BWA w Zielonej Górze (wystawa otwarta do końca stycznia), której towarzyszy katalog z najnowszymi pracami artysty. I na koniec dosyć elektryzująca informacja, iż dwie prace Śliwińskiego (obraz i olej na papierze zostały zakupione do Zabludowicz Collection - jednej z najlepszych i najbardziej znanych kolekcji sztuki współczesnej na świecie (właścicieli min. Wielkiej Bitwy pod Stołem Ziółkowskiego).

Zdjęcia prac dzięki uprzejmości galerii Kolonie.

Wiadomość od Małgorzaty Ostrowskiej

2012-01-23T18:32:00.001+01:00

Pogniecione, naddarte, lekko zamoczone – w takiej formie przyszło do mnie zdjęcie Poli Dwurnik ucharakteryzowanej na liderkę zespołu Lombard Małgorzatę Ostrowską. Mogło być wysłane w latach 80tych, mogło przejść kilka koncertów zanim zostało podpisane przez artystkę, mogło być szpilkami przyczepione do maty ze zdjęciami ulubionych zespołów, mogło być wklejone do zeszytu ze skarbami nastolatka czasu PRLu… W ostatnim tygodniu pojawiło się w skrzynce pocztowej 35 osób do których Pola nieregularnie wysyła wiadomości od Edie S.

Już cztery lata Pola Dwurnik w ten sposób tworzy i kontynuuje swój projekt Message from Edie S. Raz na jakiś czas wysyła do grona znajomych, rodziny, osób związanych ze sztuką tego rodzaju przesyłkę (może to być limitowana edycja zdjęć, pocztówka, plakat). Projekt nawiązujący do koncepcji „sztuki poczty” jest jednym z najciekawszych, istniejących tego typu projektów w Polsce.

Tym razem mamy Małgorzatę Ostrowską i lata 80te..znakomite!

Poznań Gallery Weekend startuje dziś...

2012-01-20T16:44:00.001+01:00

Już dziś w Poznaniu rozpoczyna się Gallery Weekend. Nie będzie to jednak impreza znana z Berlina, Warszawy, Nowego Jorku czy Wiednia – czyli „pospolite ruszenie” galerii w mieście. Gallery Weekend organizują i biorą w nim udział tylko dwie galerie – poznańskie: Pies i Stereo. A przecież jest więcej galerii w mieście, jak sami organizatorzy weekendu piszą, położonym w połowie drogi między Warszawą a Berlinem.

Ale i tak warto pokusić się o podróż do Poznania – bo oprócz weekendu w Psie i Stereo oraz imprez towarzyszących można obejrzeć wystawę w Galerii Arsenał „Arbeitdisziplin. Duch sztuki poznańskiej około 2012 roku” (zobacztutaj) . A w Psie w wystawie wezmą udział Łukasz Jastrubczak, Marta Tomasik, Marcin Zarzeka oraz Krzysztof Kaczmarek. W Stereo: Wojciech Bąkowski, Piotr Bosacki, Iza Tarasewicz, Gizella Mickiewicz i Magda Starska. Dziś o 22 w Kisielicach zagra Dawid Szczęsny, czyli „połowa” Niwei. A to nie koniec atrakcji. Więcej o nich można przeczytać na stronie www.poznangalleryweekend.pl

W imieniu organizatorów: Dawida Radziszewskiego z Psa i Zuzanny Hadryś i Michała Lasoty ze Stereo, serdecznie zapraszamy do Poznania. Galerie będą otwarte również w niedzielę.

Na zdjęciu: plakat Poznań Gallery Weekend autorstwa Wojciecha Bąkowskiego

Nicolas Grospierre zdobył Paszport Polityki w dziedzinie sztuk wizualnych

2012-01-18T08:53:00.005+01:00

Nicolas Grospierre, pokonując Artura Malewskiego i Honzę Zamojskiego, zdobył w tym roku Paszport Polityki w dziedzinie sztuk wizualnych. Urodzony w 1975 roku w Genewie jest drugim urodzonym poza Polską artystą sztuk wizualnych, który otrzymał to wyróżnienie (pierwszy był Stasys Eidrigevicius w 1993 roku. Tworzący fotograficzne projekty (często przestrzenne, jak pokazana w 2007 roku Pałacu Książki na warszawskiej Woli „Biblioteka” czy pokazany w Location One w Nowym Jorku i BWA Warszawa „Bank”). Nie jest to pierwsze wyróżnienie dla Grospierra. W 2008 r. wraz z Grzegorzem Piątkiem, Jarosławem Trybusiem i Kobasem Laksą zdobył Złotego Lwa na Biennale Architektury w Wenecji. Galeria reprezentująca artystę - BWA Warszawa, przedłużyła do 11 lutego wystawę Grospierra, którą można oglądać od środy do soboty od godziny 15 do 19.

W ubiegłym roku Paszport Polityki w dziedzinie sztuk wizualnych zdobył Wojciech Bąkowski.

Paszporty Polityki w tym roku w pozostałych kategoriach zdobyli: Mikołaj Łoziński w literaturze, Rafał Lewandowski w filmie, Krzysztof Gorbaczewski w teatrze, Aleksandra Kuls w muzyce poważnej i ex equo Julia Marcel i Maciej Szajkowski w muzyce popularnej. A nagrodą specjalną Kreatora Kultury nagrodzono Jerzego Jarockiego.

Wszystkim nagrodzonym gratulujemy!

Czy sztuka współczesna to dobry "produkt inwestycyjny"?

2012-01-17T14:39:00.004+01:00

Bardzo ciekawą dyskusję można obecnie znaleźć w mediach anglosaskich. Dotyczy ona tematu, który ostatnio pojawił się również w naszych mediach. Oczywiście chodzi o to, czy sztuka, w szczególności sztuka współczesna i najnowsza, to dobry „produkt inwestycyjny”. Polskim dziennikarzom brakuje niestety wiedzy na temat rynku sztuki, więc w większości przypadków po prostu przepisują, co otrzymali od firm zainteresowanych artykułami na ten temat.
Tymczasem dziennikarze anglosascy mają do czynienia z rynkiem sztuki o dziesiątków lat, widzieli już wiele spektakularnych wzlotów i jeszcze więcej bolesnych upadków – mają więc do tematu większy dystans. Niemniej i tam, zdania są podzielone – choć większość uważa, że sztuka to bardzo „ryzykowny interes”.
Ostatnią dyskusję rozpętał kolumnista „Financial Times” Patrick Mathurin, który na podstawie wzrostu indeksu Mei Moses (najpopularniejszy indeks wzrostu cen sztuki, tworzony na podstawie notowań aukcyjnych), wysnuł wniosek o wyższości inwestycji w sztukę nad, na przykład rynkiem giełdowym czy obligacji.
Bardzo szybko odpowiedział dziennikarz Reutersa Felix Salmon – który od lat argumentuje, że sztuka nie jest inwestycją. Jest droga w utrzymaniu (ubezpieczenie, magazyny, zysk przynosi tylko w momencie sprzedaży). Na dodatek sztuka to rynek dóbr unikatowych (lub krótkich edycji) i po prostu poszczególnych segmentów po prostu nie da się porównać.
Do tego dołożyła swoje pisząca o rynku sztuki na portalu Artinfo.com Shane Ferro. Zauważyła, że tak naprawdę sztuka może być inwestycją jedynie dla tych, którzy mają albo mnóstwo pieniędzy albo jeszcze więcej czasu i wiedzy. Bez jednego z tych dwóch elementów jesteśmy skazani raczej na porażkę, albo przynajmniej nie odniesiemy spektakularnego sukcesu. Dlaczego pieniądze? Bo najbardziej drożeją prace najlepsze, czyli najdroższe, a dodatkowo najbogatszych ludzi stać na „finansową” porażkę w przypadku popełnienia błędu. A wiedza i czas? Bo oczywiście można próbować wyszukiwać okazję, znajdować artystów niedoszacowanych, nieodkrytych przez rynek, młodych na początku kariery. Ale nie łudźmy się, „nowych Sasnali” na ulicy czy na aukcji młodej sztuki nie znajdziemy.
Dyskusja na temat inwestycyjnych aspektów sztuki najnowszej będzie trwała tak długo jak będzie istniał rynek. Dlatego zanim zdecydujemy się na włożenie naszych oszczędności w sztukę – poczytajmy trochę różnych opinii na ten temat. I to tych pisanych przez specjalistów od rynku, a nie od PR.

Czy to będzie torebka w groszki? czyli Yayoi Kusama projektuje dla Louis Vuitton

2012-01-10T16:56:00.000+01:00

Po dwóch mężczyznach - Richardzie Prince i Takashi Murakami nadszedł w końcu czas na kobietę. Będzie nią Japonka Yayoi Kusama – a mówimy oczywiście o nowej, „artystycznej” linii firmy słynnej ze swoich torebek z jeszcze słynniejszym logo – czyli o Louis Vuitton.
Oczywiście nie znamy jeszcze szczegółów, ani tego, jak wyglądać będą torebki i różne inne akcesoria zaprojektowane przez słynną japońską artystkę, ale wiadomo już że produkty LV sygnowane przez Kusamę trafią do sklepów w czerwcu. Oczywiście wszystkie sklepy oprócz produktów pokażą również witryny zaprojektowane przez artystkę.
Louis Vuitton i jego dyrektor artystyczny Marc Jacobs chcą wykorzystać zapewne wyjątkowy rok dla 82 letniej już dziś artystki, która znana jest przede wszystkim z tworzenia niesamowitych przestrzeni i obiektów z użyciem różnej wielkości kropek (najczęściej białych na czerwonym tle lub odwrotnie, ale były także inne kombinacje kolorystyczne). Część wystaw (w Tate Modern w Londynie oraz w Whithey Musem w Nowym Jorku) będzie zresztą sponsorował właśnie LV. A oprócz tego właśnie skończyła się (wczoraj) solowa wystawa w Centre Pompidou. Czy można wyobrazić sobie więcej szumu medialnego wokół Kusamy?
A przecież oprócz wartości artystycznej jej prac i informacji w mediach o wystawach, równie ważne jest też to, że Kusama jest Japonką (podobnie jak jej „poprzednik” czyli Murakami), a Japonia to jeden z najważniejszych, jeśli nie najważniejszy, rynek dla Vuittona. Japonki „obwieszone” torebkami z logo LV można spotkać na całym świecie, od Toki do San Francisco.
Dodatkowym atutem jest też oczywiście sukces rynkowy artystki, której praca w 2008 roku została sprzedana na aukcji w Christie’s za 5,1 miliona dolarów to był rekord aukcyjnym dla pracy żyjącej artystki. Czy podobny sukces osiągnie Kusama z Louis Vuitton w kryzysowym 2012 roku? Czy zadziała „efekt szminki” w kryzysie i kobiety na całym świecie będą chciały mieć torebkę (pewnie czerwoną w białe groszki, ale może i w innych kolorach)?
Zobaczymy już za pół roku.

Już jutro projekt Jana Głuszaka Dagaramy w szklanej klatce w Instytucie Awangardy

2012-01-09T14:34:00.005+01:00

Już jutro o godzinie 18 w Instytucie Awangardy w Warszawie będzie miał miejsce wernisaż wystawy futurystycznych wizji architektonicznych i urbanistycznych Jana Głuszaka Dagaramy „Z trudu słońca”. Wystawa ta jest równocześnie epilogiem tarnowskiej wystawy „Tarnów. 1000 lat nowoczesności”, która latem 2011 roku zawojowała przestrzeń publiczną tego miasta. Z kolei rok wcześniej Wydawnictwo 40 000 Malarzy wydało książkę pod tym samym tytułem, co wystawa. Znalazły się w niej również projekty Głuszaka Dagaramy.

Kim był urodzony w w 1937 roku Tarnowie Jan Głuszak Dagarama? Uznaje się go za jednego z najwybitniejszych twórców polskiej architektury futurologicznej. Od początku lat 60. tworzył fantastyczne wizje architektoniczne i urbanistyczne. Projektował gmachy o kilkukilometrowej wysokości, miasta pływające na oceanie, czy - w późniejszym okresie - architekturę nomadyczną. Dedykował je, między innymi, miastu Nowy Jork, Moskwie, Tokio oraz Humanopolis – idealnemu miastu według własnej koncepcji. Dagarma tworzył tylko przez dwadzieścia lat, nękany chorobą psychiczną, przez którą musiał przerwać studia na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Zmarł w 2000 roku.

Wystawa w szklanym pawilonie Instytutu Awangardy, na szczycie bloku przy al. Solidarności w przekrojowy sposób ukazuje jego zainteresowania architekturą przyszłości. Składa się na nią killkanaście prac wypożyczonych z Muzeum Architektury we Wrocławiu, Muzeum Okręgowego w Tarnowie oraz od osób prywatnych.

Wystawa „Z trudu słońca” jest epilogiem trwającego niemal dwa lata projektu Tarnów. 1000 lat nowoczesności. Więcej o wystawie w Tarnowie latem ubiegłego roku możecie zobaczyć tutaj.

kuratorzy: Ewa Łączyńska-Widz, Dawid Radziszewski

Instytut Awangardy; Al.Solidarności 64 m.118, Warszawa

wystawa czynna do 10 lutego 2012 w czwartek, piątek, sobotę od 16.00 do 19.00.

Śniadanie przyjaciela - Jerzy Lewczyński

2012-01-05T20:56:00.002+01:00

To zdjęcie powstało miesiąc, może dwa przed tragiczną śmiercią Zdzisława Beksińskiego. Jerzy Lewczyński zawsze podczas wizyty w Warszawie zaglądał do Beksińskiego, aby choćby przez chwilę porozmawiać o rodzinie, znajomych rzadziej o pracy. Tego dnia Beksiński musiał wyjść na chwile, aby załatwić jakieś sprawy. Lewczyński został sam w mieszkaniu, w kuchni na stole jeszcze nie było posprzątane po śniadaniu. Pozostała połówka chleba, kilka puszek z colą, którą Beksiński uwielbiał, puszka po konserwie została już wyrzucona do kosza. No i nóż, długi ostry dobry do krojenia chleba. Lewczyński wyjął z torby aparat i zrobił to zdjęcie. Zatytułował je Śniadanie Przyjaciela.

Kilka tygodni później wszyscy dowiedzieliśmy się o tragicznej śmierci artysty. Zamordowanego długim, ostrym nożem. Tym śniadaniowym.

Zdjęcie dzięki uprzejmości artysty. Kolekcja prywatna

Z półki kolekcjonera Robert Maciejuk – „Wazony” (Morava 9)

2012-01-04T15:23:00.006+01:00

Miłośnikom i kolekcjonerom wydawnictw Moravy polecamy kolejną pozycję tej manufaktury. Tym razem, już tradycyjnie, inaczej niż zawsze czyli zawsze w innym formacie, publikacja będąca połączeniem brulionu technicznego, fotobooka i skryptu akademickiego przedstawiająca przygody ceramiczne Roberta Maciejuka.

Jak zapowiada wydawca „Robert Maciejuk nie jest garncarzem, a w świecie ceramiki porusza się po omacku, popełniając błędy początkujących amatorów. Jednak to ceramika i wazony wydają się być bohaterami precyzyjnie zaprojektowanego portfolio z reprodukcjami. Dlaczego więc ceramika i czy rzeczywiście chodzi o ceramikę? Precyzyjne kompozycje grup wazonów przywodzą przecież na myśl dorobek niderlandzkich i hiszpańskich mistrzów martwych natur. Kolory przedmiotów: jaskrawożołte tło ściany, zimne kafle i ziemiste wazony mogłyby być motywem dla któregokolwiek z kolorystów lub kapistów. Forma publikacji staje się natomiast idealną ramą dla serii fotografii wazonów, bo przecież chodzi o obrazy, które zapadają w pamięć i których reprodukcje są przechowywane na papierze. Bo Robert Maciejuk jest tylko i aż malarzem."

Polecamy.

Edycja: Marika Zamojska, Robert Maciejuk, Honza Zamojski
fotografie: Michał Grochowiak
projekt i skład: Honza Zamojski
format: 240 x 315 mm, 8 str. + 10 kart z reprodukcjami
nakład: 200
© 2011 MORAVA & Robert Maciejuk
Współpraca: www.piktogram.org

"Rekiny" z Wall Street to również kolekcjonerzy sztuki

2012-01-03T13:40:00.001+01:00

Bycie „rekinem” na Wall Street wielu finansistom już dziś nie wystarczy. Dla podniesienia statusu lub też z autentycznej pasji kolekcjonerskiej wielu wielkich inwestorów, twórców funduszy hedżingowych, maklerów to również znani kolekcjonerzy, przede wszystkim sztuki najnowszej i współczesnej. Taka działalność ma zresztą długą tradycję, by wspomnieć choćby zapędy kolekcjonerskie wielkich biznesmenów i filantropów z Wall Street – J.P. Morgana czy Roberta Lehmana.

Nigdy jednak w historii nie było tak wielu wielkich kolekcjonerów powiązanych z Wall Street. „Business Insider” przygotował ich „panoramę” na koniec 2011 i początku 2012 roku. Wśród 27 kolekcjonerów znaleźli się tak znani jak: wybitny kolekcjoner fotografii Arthur Walter, który ma prywatne muzeum niemieckim Neu-Ulm; Dan Loeb, który zasiada w radzie kalifornijskiego MoCA, patroni nowojorskiego Museum of Modern Art (MoMA) – Andrew Saul czy Leon Black; znani kolekcjonerzy Adam Sender czy Adam Lindemann czy też rekin finansjery Steve Cohen.

Warto przejrzeć sobie tę listę „Business Insider” (tutaj) i zastanowić się, czy kiedyś będziemy w stanie stworzyć, nawet dużo mniejszą, listę rekinów „ulicy Książęcej” (gdzie jest gmach Giełdy Papierów Wartościowych), którzy równocześnie kolekcjonują sztukę.

Lego Libery już wkrótce w Warszawie

2012-01-02T12:52:00.004+01:00

Tuż przed końcem roku, 30 grudnia Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie sfinalizowało zakup pracy "Lego. Obóz koncentracyjny" (1996) Zbigniewa Libery - jednego z najważniejszych dzieł polskiej sztuki współczesnej. Muzeum odkupiło pracę od norweskiego kolekcjonera sztuki za wynegocjowaną uprzednio kwotę 55.000 euro, czyli 245.025 złotych, z czego 153.320 złotych to darowizna od Towarzystwa Przyjaciół Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Słowa uznania dla Towarzystwa Przyjaciół MSN oraz wszystkich darczyńców.

Najważniejsze wydarzenia 2011 roku

2011-12-29T19:53:00.001+01:00

Zabawa w głosowanie na najważniejsze wydarzenie 2011 roku w polskiej sztuce się zakończyła i zwycięzcą … jest cykl koncertów ArtBazaar Records podczas WRO Biennale Alternative Now we Wrocławiu. Mimo że to impreza zorganizowana przez nas nie mam przekonania, że w prawdziwym głosowaniu, to wydarzenie zwyciężyłoby. U nas – wygrało z 84 głosami – albo dzięki wyjątkowej mobilizacji fanów, albo dzięki znalezieniu sposobu na „obejście” możliwości jednorazowego głosowania.

Na niższych stopniach podium znaleźli się faworyci do tegorocznego wydarzenia roku – drugie miejsce z 77 głosami zdobył alians warszawskich galerii „Gdzie jest sztuka?”, który zaowocował Salonem Zimowym oraz Gallery Weekend. Na trzecim miejscu – inicjatywa prywatnego kolekcjonera Osmana Djajadisastry, który wymyślił i sfinansował wydanie wszystkich prac Edwarda Dwurnika z cyklu „Sportowcy” we wspaniałym albumie. Ta inicjatywa zdobyła 69 Waszych głosów.

A tuż za podium znalazło się jedno z najważniejszych polskich wydarzeń za granicą – wystawa prac Aliny Szapocznikow w brukselskim WIELS (66 głosów). A dalej wybraliście przykre wydarzenie – śmierć (niestety niezauważona w mediach mainstreamowych) Romana Opałki i Jerzeg Nowosielskiego (41 głosów).
Na dalszych miejscach było już coraz „ciaśniej” – „Obok”, monumentalna wystawa polsko-niemiecka, przygotowana przez Andę Rottenberg w Berlinie wygrała o pięć głosów z „Power of Fantasy” – brukselską wystawą polskiej sztuki współczesnej. Wystawa berlińska zdobyła 32, a brukselska 27 głosów. Tyle samo głosów zdobyła trasa The BNNT po Polsce, miejmy nadzieję, że film, który się ukaże w przyszłym roku, będzie też kandydował do wydarzenia 2012 roku.
Tyle samo głosów – 26 – zdobyły też dwa wydarzenia, które zajęły ex-equo 8. miejsce – wystawa Mirosława Bałki w CSW oraz album „Polish!”. Zaraz za nimi uplasowała się niedoceniona tutaj wystawa Wilhelma Sasnala w Whitechapel Gallery w Lodnynie – 23 głosy. Pierwszą „10” zamyka wydanie dokumentacji powracającej do życia powojennej Warszawy opowiedziane zdjęciami dwóch kobiet Zofii Chomętowskiej i Marii Chrząszczowej, czyli „Kronikarki” (22 głosy). A dalej jest „Thymos” (21 głosów), Selfpublishing (17 głosów), wydanie przez brytyjski Phaidon monografii Pawła Althamera i Wilhelma Sasnala (16 głosów), przypomnienie twórczości Rechorowiczów książką Maxa Cegielskiego i wystawą w Koloniach (14 głosów). Listę zamykają dwie wystawy – „Black&White” w warszawskim MSN oraz „Pejzaż” Rafała Bujnowskiego w zielonogórskiej BWA (11 głosów).

Łącznie oddano 333 głosy. Przypominamy, że można było głosować na więcej niż jedno wydarzenie. Bardzo dziękujemy za udział w naszej zabawie i zapraszamy za rok o tej samej porze!

1983 (Polska) - 2011 (USA)

2011-12-23T10:53:00.004+01:00

Poniższe zdjęcie Stephanie Keith zrobione w październiku tego roku w Nowym Jorku przedstawia scenę aresztowania podczas protestów Occupy Wall Street. Zdjęcie robi niesamowitą karierę w Internecie. Wiele osób zachwyca się urodą aresztowanej kobiety, sceną gdzie kobieta aresztuje kobietę czy zawsze atrakcyjnym pokazaniem przeciwieństwa (niewinność i siła etc).

Kiedyś taką ikoną protestów, zestawieniem my - oni było poniższe zdjęcie, zrobione przez anonimowego (?) fotografa podczas stanu wojennego w Polsce. Oba są niezwykłe.

Zdjęcie Stephanie Keith oraz nieznanego artysty (kolekcja prywatna).

Obiekty audio Łukasza Rodziewicza

2011-12-22T11:39:00.005+01:00

Łukasz Rodziewicz to jeden z najciekawszych artystów tworzących na pograniczu muzyki i sztuki czyli w obszarze, który darzymy szczególną atencją. Jego twórczość muzyczna to monologi, słuchowiska, budowanie nastrojów poprzez połączenie własnych tekstów z dźwiękiem. W tym wymiarze bardzo blisko mu do pierwszych słuchowisk (np. Zsyp) Wojtka Bąkowskiego i generalnie do poznańskiej sceny artystycznej (jego pierwsze nagrania publikowane były w 2008 przez Pink Punk) co jest oczywiście naturalne gdyż artysta mieszka i tworzy w Poznaniu. To czym się wyróżnia to umiejętność połączenia, obudowanie sfery audio w niezwykłe obiekty materialne, rzeźby umożliwiające przechowywanie i odtwarzanie własnych kompozycji. W zależności od projektu możemy to robić wielokrotnie (skdc) lub tylko raz (walkman z kasetą „bieżącość”) sami decydując gdzie i kiedy chcemy jednokrotnie odsłuchać nagrania (raz odtworzonej kasety nie można już cofnąć).

Pierwszym z obiektów – SKDC (pink punk 2009), było zawiniątko, czyli wełniane opakowanie chroniące kość z wszczepionym portem usb, umożliwiającym podłączenie takiego obiektu do komputera. Obiektowi (każdemu z projektowanych przez Rodziewicza) towarzyszy rysunek Gizeli Mickiewicz.

Kolejnym z obiektów jest specjalnie spreparowany walkman czyli odtwarzacz do kaset magnetofonowych gdzie zostały usunięte klawisze przewijania do przodu, do tyłu i zatrzymania kasety. Urządzenie umożliwia tylko jeden odsłuch wbudowanej kasety „bieżącość”.

Najnowszym obiektem Łukasza jest sama kaseta magnetofonowa z materiałem „minus zero”, tworząca wraz z okładką niezwykły obiekt przestrzenny.

Wszystkie z obiektów Rodziewicza to przedmioty wykonane z niemalże jubilerską precyzją. Towarzyszące im minimalistyczne, abstrakcyjne rysunki Gizeli podkreślają ich wyjątkowość. Prace i obiekty audio artysty można znaleźć pod adresem http://www.myspace.com/lukaszrodziewicz

Wszystkie zdjęcia dzięki uprzejmości artysty, kolekcja prywatna.

Wydarzenia roku 2011

2011-12-20T12:24:00.000+01:00

Czas na podsumowanie mijającego roku i zabawę w głosowanie oraz wybór, waszym zdaniem, najważniejszego wydarzenia w polskiej sztuce. Zaproponowaliśmy w tym roku wyjątkowo dużo, bo aż 19 propozycji. Mamy nadzieję, że dzięki temu każdy z was znajdzie coś dla siebie. Tradycyjnie można głosować na więcej niż jedną pozycję. Milej zabawy. Wyniki przed Nowym Rokiem.

Oto nasze propozycje:

„Fragment” Mirosława Bałki w CSW Zamek Ujazdowski – po Tate Modern, K-21, Reina Sofia twórczość Mirosława Bałki pokazano w końcu nad Wisłą. Wystawa „Fragment” była pierwszą tak dużą retrospektywą prac wideo artysty. I, jak to zwykle bywa, znakomicie zaaranżowaną przez niego samego.

„Polish!” - książka przygotowana przez Monikę Branicką i Joannę Żak z berlińskiej galerii Żak/Branicka, a wydana przez prestiżowe wydawnictwo Hatje Cantz jest prezentacją twórczości 37 najciekawszych polskich artystek i artystów (w skrócie: od Adama Adacha do Artura Żmijewskiego). Książka nie ma ustanawiać hierarchii w Polsce, ale ma przybliżyć polską sztukę widzowi zachodniemu. Po to została przygotowana i napisana. Efekty takich publikacji nie są mierzalne i na pewno nie są widoczne od razu, ale na pewno będą długotrwałe.

Monografie Pawła Althamera i Wilhelma Sasnala w Phaidon – to wyjątkowa sytuacja by aż dwóm polskim artystom angielski Phaidon poświęcił monografię w tej serii, w które wydano już „portrety” takich artystek i artystów jak: Marlene Dumas, Luc Tuymans, Peter Doig, Isa Genzken, Douglas Gordon czy Christian Marclay. Seria Phaidona to jedna z najciekawszych publikacji monograficznych w świecie sztuki. I w mijającym roku FGF ustrzelił w tej serii „dublet”. Podobnie jak w przypadku „Polish!” efekty tych publikacji będą długotrwałe.

Wystawa „Power of Fantasy” w Brukseli - „To pokaz światowej klasy” – tak nazwała przygotowaną w BOZAR w Brukseli wystawę polskiej sztuki współczesnej krytyczka „Finnancial Times” Jackie Wullschlager. Przygotowana z okazji polskiej prezydencji wystawa pokazała co najlepsze w polskiej sztuce – od Schulza i Wróblewskiego po Ziółkowskiego, Sasala i Bąkowskiego. „Samozapłon” Olafa Brzeskiego na plakacie „Power of Fantasy” był jedną z najczęściej reprodukowanych prac tego lata.

Wystawa Aliny Szapocznikow w WIELS w Brukseli – Wystawa „Sculptures Undone 1955-1972” przygotowana przez Elenę Filipović i Joannę Mytkowską jest pierwszą dużą wystawą monograficzną Szapocznikow. Wystawa w Brukseli zebrała entuzjastyczne recenzje, a przecież teraz pojedzie do Hammer Museum w Los Angeles i MOMA w Nowym Jorku. Efekty (rynkowe) tej wystawy już widać. Na ostatniej aukcji w Pierre Berge&Associates lampa autorstwa Szapocznikow osiągnęła cenę ponad 600 tysięcy euro (2,7 miliona złotych)!

Gdzie jest sztuka? – Gallery Weekend & Salon Zimowy – Nareszcie! – chciałoby się powiedzieć. Latem mijającego roku zawiązało się stowarzyszenie najlepszych warszawskich galerii komercyjnych i efekty działalności „Gdzie jest sztuka?” już widać. Najpierw we wrześniu 17 galerii zorganizowało pierwszy w historii Gallery Weekend w Warszawie, a dwa tygodnie temu Salon Zimowy, który (kto wie???) może kiedyś będzie zaczątkiem targów sztuki bądź innego ciekawego wydarzenia komercyjnego. Czekamy na jeszcze większą aktywność w 2012 roku.

Koncerty ArtBazaar Records na WRO Biennale – trochę chwalimy swoje, ale naszym zdaniem to naprawdę ważne wydarzenie – na scenie w Pokoyhoff we Wrocławiu zgromadziliśmy na koncertach: KOT-a, Kashanti, Mariusza Tarkawiana, Piotra Bosackiego oraz Adama Witkowskiego z Mikołajem Trzaską. Można było na żywo usłyszeć „dźwięki polskiej sztuki”. Kto wie, kiedy znów taka okazja się trafi?

Black and White – pierwsza duża wystawa komiksu nie w Muzeum Karykatury, ale w poważnej instytucji – Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Wystawa pokazała czarno-białą, zaangażowaną „kreskę” (Perjovschi, Raczkowski, Bartana,Kentridge,Dumała, Mulloy), przygotowana przez Łukasza Rondudę, na pewno pretenduje do miana jednego z najciekawszych wydarzeń 2011 roku. Tym bardziej, że w Polsce wciąż wiele osób zadaje sobie pytanie, czy komiks jest … sztuką?

Otwarcie Muzeum Współczesnego we Wrocławiu – rok 2011 był rokiem otwarcia kolejnego muzeum sztuki współczesnej. Tym razem po Warszawie (tymczasowa siedziba MSN) i Krakowie (MOCAK), sztukę współczesną można oglądać we Wrocławiu. Muzeum Współczesne otwarto w oszałamiającej przestrzeni dawnego bunkra przeciwlotniczego przy Pl. Strzegomskim. Już po pierwszych wystawach widać, że muzeum, kierowane przez Dorotę Monkiewicz, chce, czerpiąc z bogatego doświadczenia wrocławskiego środowiska artystycznego, pokazywać najciekawsze trendy w sztuce światowej. Czyli – światowa lokalność. Oby tak dalej.

Wystawa „Thymos. Sztuka gniewu 1900-2011” w CSW Znaki Czasu w Toruniu – a raczej dyskusja, jaką wywołała wystawa kuratorowana przez Kazimierza Piotrowicza. Polemizowali, ganili, chwalili, kłócili się na jej temat kuratorzy, dziennikarze, publicyści, krytycy, wreszcie sami artyści. Jedni zabierali prace z wystawy, inni popierali wolność doboru prac i prawo kuratora do nadania im nowego, nawet najbardziej szalonego, wymiaru. Słowem – jakby nie mówić – wydarzenie.

Wystawa „Panorama” Rafała Bujnowskiego w zielonogórskiej BWA – Na wystawie tylko jeden obraz. Ale za to jaki! Monochromatyczny, namalowany odblaskową farbą Lamp Black, długi na pięć metrów, obraz przywołuje słynne widoki horyzontu morskiego Hiroshi Sugimoto. Tylko że japoński artysta fotografował morskie pejzaże, a Rafał je tworzy. Jedno z nielicznych wydarzeń, które wciąż mają miejsce – wystawa potrwa do końca 2011 roku.

„Sportowcy” Edwarda Dwurnika - ,,Nikomu niepotrzebne, okropne, złośliwe, brzydkie obrazy'' Edwarda Dwurnika tworzone przez ponad dwie dekady. Pokazują Polskę okresu transformacji. Po raz pierwszy razem, zebrane przez niemieckiego kolekcjonera i miłośnika polskiej sztuki Osmana Djajadisastrę. Znakomite wydawnictwo, które nigdy by nie powstało, gdyby nie „szalony” pomysł jednej osoby. Jednostka może dużo!

Trasa The Bnnt po kraju – Polska sztuka nigdy wcześniej nie brzmiała tak wyraziście jak w ostatnich latach. Pojawiło się pokolenie artystów dla których muzyka jest równie istotnym medium jaki malarstwo czy video. The Bnnt (Konrad Smoleński i Daniel Szwed) wraz z ekipą wyszli ze swoim projektem do galerii i klubów w całej Polsce, rejestrując zespół w drodze, na parkingach, drogach krajowych i podczas koncertów. W przyszłym roku ukaże się wideo z tych wojaży.

Śmierć Romana Opałki i Jerzego Nowosielskiego (prawie) niezauważone – W tym roku umarło dwóch wybitnych artystów. Jeśli czytacie i oglądacie mainstreamowe media, to mogliście to przegapić. W pierwszym przypadku czytaliście w tym czasie głównie o śmierci Andrzeju Lepperze, w drugim o kradzieży z domu artysty. O artystach wszyscy pamiętają tylko podczas organizacji aukcji charytatywnych (lub jak pogryzą psa). Nawet, gdy są tak wybitni, jak Opałka i Nowosielski.

Sasnal w Whitechapel Gallery – Podsumowanie i retrospektywa 40-letniego artysty w jednej z najważniejszych galerii na świecie. Lata walki ma już za sobą? Czas na stabilizację? Chyba jednak „dzień jak co dzień” kolejne godziny nad płótnem i za kamerą. A poza wszystkim znakomite obrazy i wideo.

Selfpublishing – Dzięki rozwojowi nowych technologii selfpublishing pozwala na szybkie i tanie przygotowanie i wydrukowanie publikacji z twórczością własną czy zaprzyjaźnionych artystów. Pojawia się coraz więcej wydawanych własnym sumptem foto i artbooków, plakatów i grafik (wydawnictwa Moravy, Miesiąca Fotografii w Krakowie, Sputnika czy nasze ArtBazaar). Powstają pozycje, które za chwilę będą obiektem pożądania niejednego kolekcjonera.

Kronikarki. Zofia Chomętowska i Maria Chrząszczowa – Dokumentacja powracającej do życia powojennej Warszawy opowiedziana zdjęciami dwóch kobiet Zofii Chomętowskiej i Marii Chrząszczowej. Przypomniane i zebrane w postaci książki Fundacji Archeologii Fotografii.

Przypomnienienie Rechowiczów – Przypomnienie, a nawet przywrócenie do życia twórczości dwójki artystów – Hanny i Gabriela Rechowiczów. Wszystko dzięki książce Maxa Cegielskiego – „Mozaika. Śladami Rechowiczów” i wystawie w Galerii Kolonie. „Mozaika” to opowieść o Hannie i Gabrielu Rechowiczach, opowieść o odchodzeniu i przemijaniu, znikającym PRL-u i naszej pamięci. Świetnie napisana, pasjonująca historia.

Obok. Polska – Niemcy. 1000 lat historii w sztuce. Wystawa w Berlinie to jedna z najważniejszych prezentacji sztuki polskiej ostatnich lat. Dzięki Andzie Rottenberg zobaczyliśmy jak nasze sąsiedztwo odbijało się w sztuce wizualnej. Ale nie obyło się bez zgrzytów – praca „Lego” Zbigniewa Libery i praca Piotra Uklańskiego nie pojawiły się na wystawie, a „Berek” Artura Żmijewskiego został zdjęty decyzją dyrektora Martin Gropius Bau. Szkoda!

Kama Sokolnicka na Swieżo Malowanym

2011-12-19T17:40:00.005+01:00

Dzisiaj na strony Świeżo Malowanego trafiają prace wrocławskiej artystki Kamy Sokolnickiej. Zapraszamy na nasze strony jak i stronę artystki gdzie można zobaczyć więcej prac tej artystki. Wiemy z rozmów Salonowo-Zimowych, że podobała się wielu osobom i przygotowana przez BWA Warszawa specjalnie na tę okazję sitodruk bardzo szybko znikał pod pachami kolekcjonerów.

Kama jest absolwentką Wydziału Grafiki wrocławskiej ASP, stypendystką Ministerstwa Kultury (2011). Nominowana do Nagrody Fundacji Vordemberge-Gildewart (2011). Jej prace znajdują się w kolekcji Dolnośląskiego Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych i w kolekcjach prywatnych. Tworzy kolaże (korzysta głównie z bogatego archiwum pism niemieckich przedwojennych i tuż powojennych), rysuje oraz maluje (zarówno na płótnie, jak i na sklejce). Artystka współpracuje z warszawską galerią BWA.

Prace dzięki uprzejmości artystki i BWA Warszawa

KOKATAO w Piktogramie

2011-12-18T12:45:00.005+01:00

KOKATAO to duet dwóch artystów Zbyszka Libery i Grzegorza Drozda. KOKATAO to projekt muzyczny i artystyczny, będący efektem wspólnego muzycznego jammowania i wspólnego rysowania i malowania okładek do płyty winylowej, która jest podsumowaniem i produktem wspólnych sesji. Całość wygląda i brzmi bardzo interesująco. Jako że sami wydajemy i promujemy podobne projekty tym bardziej możemy docenić ogrom pracy, jaki został włożony w to przedsięwzięcie. Szczególnie efekt wizualny (czyli okładki płytowe wspólnie przygotowywane przez obu artystów) jest onieśmielający. Obaj artyści podnieśli termin „ręcznie robione okładki” na zupełnie nowy poziom. Dźwięki polskiej sztuki, tym razem dzięki Piktogramowi, przybierają coraz ciekawszą formę.

Zdjęcia ArtBazaar.

Sztuka komiksu – Matt Kindt

2011-12-15T18:41:00.009+01:00

W dzisiejszym odcinku Sztuki komiksu prezentujemy jednego z najciekawszych artystów amerykańskich młodego pokolenia - Matta Kindta. Kindt (rocznik 1973) od dzieciństwa tworzący opowieści obrazkowe to już uznane nazwisko na alternatywnej scenie komiksowej. Publikuje dla uznanych w tej branży wydawców takich jak Top Shelf Productions czy dla Dark Horse Comics. Nominowany do wielu prestiżowych nagród branżowych – Harvey Award za Pistolwhip i Eisner Award za Super Spy.

Żaden z komiksów Matta nie był do tej pory publikowany w Polsce ale warto podjąć wysiłek do poznania jego twórczości. Szczególnie polecam dwie powieści graficzne Kindta „The Secret History of a Giant Man” oraz „Super Spy”. Pierwsza z nich opowiada historię życia człowieka który stał się olbrzymem. W trzech nowelach opowiada jego historię od czasów młodzieńczych do jego tajemniczego zniknięcia wynikającego z niemożności dostosowania się do życia w normalnym świecie. To tez historia miłości olbrzyma do młodzieńczej miłości, tworzenia rodziny, narodzin dziecka i pracy dla wywiadu amerykańskiego.

Historie związane z wywiadem i walką szpiegów to chyba ulubiony temat autora gdyż powraca w dużej, ponad trzystustronicowej powieści graficznej Super Spy. To historia różnych agentów z czasów drugiej wojny światowej, śledząca ich codzienne losy i przełomowe wydarzenia, splatająca pojedyncze opowieści w jedną szpiegowską epopeję.

Matt Kindt tworzy poprzez rysowanie małych jedno lub dwu rysunkowych fragmentów z których później składa planszę komiksową. Tak więc oryginalne prace to malutkie fiszki, rysunki, ręcznie kolorowane. Ich cena w zależności od sceny i tematyki komiksu kształtuje się w granicach 50 – 300 dolarów.

Na zdjęciach plansze Matta Kindt. Kolekcja prywatna

Z półki kolekcjonera - Mirosław Bałka "Arbeitspaltz"

2011-12-14T14:56:00.002+01:00

„Arbeitsplatz” to w tłumaczeniu na polski „miejsce pracy”. Dla artysty miejscem pracy jest oczywiście pracownia. Może to być stary garaż, strych piwnica, wielka hala, albo mieszkanie w nowoczesnym budownictwie.

Jak wygląda miejsce pracy Mirosława Bałki możemy zobaczyć w albumie, wydanym przez ASP w Warszawie z okazji wystawy artysty, która miała miejsce właśnie w Salonie Akademii w maju i czerwcu tego roku. Warto dodać, że wystawy ważnej również z tego powodu, że po 25 latach po obronie dyplomu artysta wrócił do ASP jako jej profesor.

Tą wystawą Bałka chciał wrócić do swojej starej uczelni pokazują równocześnie symbolicznie drogę, którą przebył przez te 25 lat. Za ten symbol posłużyły mu właśnie wizualizacje jego własnej pracowni w Otwocku.

Katalog, który mam w ręku, właśnie tak Bałkę pokazuje – za pomocą zmultiplikowanych zdjęć z jego pracowni. Bardzo ciekawa pozycja, „must have” dla każdego kolekcjonera polskiej sztuki najnowszej.Kupić ją można właśnie w galerii Salon Akademii przy warszawskiej ASP.

Mirosław Bałka, Arbeitsplatz, Wydawnictwo ASP w Warszawie, 2011. Tekst w katalogu: Iwona Szmelter; projekt fotograficzny: Prot Jarnuszkiewicz

«Polska fotografia historyczna jest trudna» - wywiad z Rafałem Lewandowskim i Patrickiem Komorowskim, właścicielami galerii Asymetria.

2011-12-13T07:58:00.006+01:00

Dużo ostatnio mówi się o fotografii choćby z powodu wielu imprez z nią związanych. W Warszawie właśnie odbyły się FotoSprint i 9 aukcja Fotografii Kolekcjonerskiej. Niestety z 84 pozycji wystawionych przez organizatorów we wtorek do sprzedaży, nowych właścicieli znalazły tylko 33. Jak widać rynek tego medium w Polsce nadal raczkuje, w przeciwieństwie do światowego, który rozwija się bardzo dynamicznie. Potwierdziły to ostatnie, jesienne aukcje, na których padł rekord za najdrożej sprzedaną na aukcji fotografię (Andreas Gursky, Rhein II, 1999) i listopadowy salon Paris Photo. Polskę w tym roku samotnie reprezentowała warszawska galeria Asymetria. Pokazała fotografie Zbigniewa Dłubaka, Jerzego Lewczyńskiego, Marka Piaseckiego, Wojciecha Plewińskiego, Zofii Rydet i Tomka Sikory. Poniżej rozmowa Agaty Ubysz z właścicielami galerii Rafałem Lewandowskim i Patrickiem Komorowskim.

Jak oceniacie tegoroczne targi Paris Photo?

W porównaniu do zeszłorocznej edycji, dość skoncentrowanej, największą zmianą było cudowne światło i przestrzeń, w której mogliśmy pokazywać polską sztukę, czyli wnętrza Grand Palais. Mieliśmy zdecydowanie więcej miejsca, ale i też więcej płaciliśmy za stoisko. Pracowaliśmy więc podwójnie. Wyczuwana była komercjalizacja, która jeszcze rok temu nie była aż tak widoczna.

Wasze stoisko było usytuowane tuż obok Tate Modern...

Tak, w tym roku dużą rolę odgrywały znane instytucje, a ich pokazy były na pierwszym planie. Nasza mała galeria mieściła się pomiędzy Tate Modern i wystawą Giorgio Armaniego.

Co pokazaliście na targach?

Rzeczy, które są surowe w porównaniu do pieczołowicie wyszlifowanych wystaw na innych stoiskach. Polska sztuka jest raczej trudna. Prezentowaliśmy awangardę i konceptualizm, a nasz pokaz nazwaliśmy Pismo fotografii. Przedstawiliśmy pewne kanony reprezentacji fotograficznej i sposoby jej kwestionowania przez artystów. Poszliśmy trochę na ukos, ale trzeba zrozumieć, że te prace czekały kilkadziesiąt lat, by być pokazane. Nie mogliśmy sobie pozwolić na czystą komercję.

Czy był więc popyt na trudną polską fotografią?

Oczywiście, że był, ale nie taki, jaki by odpowiadał naszym oczekiwaniom. Rozmawialiśmy z instytucjami muzealnymi, na przykład z MFAH z Huston, którego kuratorzy zakontraktowali poświęcony Józefowi Szajnie Tryptyk Wojciecha Plewińskiego. Jednak zainteresowanie instytucji amerykańskich w tym roku było zdecydowanie mniejsze niż w 2010. Na szczęście kolekcjonerzy, których już znamy potwierdzili swoje zainteresowanie. Sprzedaliśmy pewne prace Marka Piaseckiego, jednak nieliczne. Kupca też znalazła jedna fotografia z albumu Tomka Sikory.

A jakie było ceny wystawianych przez was prac? Na przykład te Marka Piaseckiego?

Kształtują się one w granicach 2 – 2,5 tys euro. Są to wyjątkowe fotografie, unikaty i dlatego przyjęliśmy dla nich ceny światowe. Chcieliśmy zobaczyć jakie jest nasze miejsce na rynku fotografii, wypróbować go.

Czy często padały pytania o edycję?

W przypadku fotografii, którą wystawiamy, trudno jest mówić o edycji. To pojęcie praktycznie nie istnieje. W latach 50tych nie było pojęcia rynku fotografii. Artyści wykonywali jakieś odbitki, których jednak nie edycjonowali. Dzisiaj jest bardzo trudno sprawdzić ile prac zostało «wypuszczonych». Zazwyczaj kilka.

Więc jaką gwarancję mają kupujący, że jest to odbitka autorska?

Najważniejszym czynnikiem jest źródło pochodzenia, a my pracujemy ze spadkobiercami fotografów, z ich rodzinami jak i bezpośrednio z samymi artystami. Staramy się nie pracować z ludźmi z zewnątrz, nie kupować od osób, do których nie mamy zaufania.

Tekst Agata Ubysz

Na zdjęciach: Jerzy Lewczyński, Merry Christmas – to Whom?, 1960;
Marek Piasecki, Bez tytułu, 1958 – 1959;
Tomek Sikora, Propozycje, makieta czasopisma, lata 1970.

Salon Zimowy za nami

2011-12-12T18:11:00.000+01:00

Drugi (nie licząc tych organizowanych tylko w necie) Salon Zimowy za nami. Czas na krótkie podsumowanie.

Po pierwsze to bardzo przyszłościowa impreza. Pisaliśmy już o naszej wizji Targów Sztuki w Polsce i Salon Zimowy zmierza w kierunku takiej właśnie imprezy – gdzie przeważa sztuka tania, dostępna dla szerokiego grona odbiorców, gdzie obok malarstwa, prac na papierze, zdjęć pojawiają się obiekty, książki, limitowane albumy, ziny, winyle, cd, plakaty gdyż sztuka współczesna i przedmioty z nią związane mogą mieć wiele wyrazów wychodzących poza tradycyjne płótno. Takiemu Salonowi też kibicujemy gdyż taka formuła ma szansę przyciągnąć nowych kolekcjonerów, pasjonatów czy poszukiwaczy ciekawych oryginalnych prezentów świątecznych.

Po drugie zyskały te galerie i wystawcy, którzy przygotowali specjalną ofertę na Salon. Częściowo wymusiła to formuła Salonu gdzie wszystkie prace miały być do 2500 zł. Tam gdzie zabrakło inwencji i niespodzianek na targi tam też było najmniej klientów. Największym powodzeniem cieszyły się prace za kilkaset złotych co też pokazuje jakich Salonów oczekują kupujący.

Po trzecie Salon zyskał dzięki obecności wystawców spoza Warszawy. Mam nadzieję, że w tym kierunku będzie się rozwijała ta inicjatywa. Wystawcy spoza Warszawy to szersza oferta, nowe media, nieznani artyści i czasami… lepsze ceny.

Co nas najbardziej zainteresowało w tym roku? Nowe książki 40 000 malarzy, obiekty audio Rodziewicza, zin i ciastka Pink Punku, obiekty Przezwańskiej, katalog Izy Tarasewicz, rysunki Bosackiego, kaseta KOTa, rysunki Mickiewicz, zdjęcia Szymona Rogińskiego, kolaże Kamy Sokolnickiej, plansze Wojnarowskiego, zdjęcia Grzeszykowskiej, zdjęcia Wasążnika, nowe pozycje Moravy, kolaże Grodzińskiej, zdjęcia Bownika, papiery Sztwiertni, wydawnictwa Fundacji Archeologii Fotografii, zdjęcia Plewińskiego, prace Szczypińskiego, pocztówki Ołowskiej, kolaże Honzy Zamojskiego i pewnie jeszcze kilka innych rzeczy o których już nie pamiętamy.

Czego oczekujemy za rok i w kolejnych latach? Więcej przestrzeni, więcej wystawców z Polski (w tym niezależnych offowych inicjatyw, wydawnictw, grup artystycznych, komun artystycznych …) i sąsiednich krajów (Ukraina, Litwa, Białoruś, Czechy).

Chyba coś fajnego się urodziło.

Jubileuszowa nagroda im. Katarzyny Kobro przyznana Zygmuntowi Rytce

2011-12-11T11:29:00.001+01:00

Dziesiąta edycja tej jednej z najważniejszych nagród artystycznych w naszym kraju już za nami. Wczoraj jubileuszowym laureatem został Zygmunt Rytka. Po raz pierwszy Nagroda im. Katarzyny Kobro zostanie przyznana w Muzeum Sztuki w Łodzi, które przejęło opiekę nad tą nagrodą. Dokładnie rok temu pomysłodawca wyróżnienia Józef Robakowski i jego fundator Dariusz Bieńkowski zaproponowali przeniesienie uroczystości wręczenia Nagrody do Muzeum. W tegorocznym jury wybranym przez Oskara Dawickiego zasiedli: Katarzyna Kozyra, Robert Rumas, Zbigniew Warpechowski, Tomasz Ciecierski i Bartłomiej Kraciak.

Przypomnijmy - ideą nagrody – jedynej w Polsce przyznawanej artystom przez artystów – jest uhonorowanie postawy progresywnej i poszukującej artysty otwartego na wymianę myśli, bezinteresownego inicjatora zdarzeń kulturowych. Nagroda im. Katarzyny Kobro przyznawana jest od 2001 roku przez kolegium złożone z przedstawicieli różnych dziedzin sztuki.

Serdecznie gratulujemy!

Zdjęcia - Marcin Polak.

"Spowiedź umarłego" czyli rozmowa z Adamem Witkowskim

2011-12-09T11:20:00.004+01:00

Osoby nie znające Adama Witkowskiego z tej rozmowy mogą wywnioskować, że mają do czynienia z osobą negatywnie nastawioną do świata i ludzi, trudną i w sumie dość ponurą. Nic bardziej błędnego. Adam, z którym współpracowaliśmy przy wydaniu płyty "Samorządowców" (ABR 004) jest artystą wyjątkowo pogodnie nastawionym do życia i bezproblemowym. Innymi słowy - osobą, z którą chce się pracować. Dlaczego możecie wyciągnąć błędne wnioski? Zapraszamy do lektury. Wywiad powstał w ostatnich dniach, a jego pomysł zrodził się podczas imprezy po rozdaniu nagród "Spojrzenia 2011".

Kilka dni temu na swoim blogu Plan Ucieczki dałeś klepsydrę „Koniec sztuki”. Po jakimś czasie ta klepsydra zniknęła. Planowałeś przestać tworzyć sztukę?

Ta klepsydra i tekst jej towarzyszący były on-line zaledwie przez kilka godzin. To, że zniknęły, wynika ze sposobu, w jaki używam własnego bloga - często testuję na nim rzeczy, które chcę wypowiedzieć na głos. Publikuję coś i zastanawiam się, czy mi z tym dobrze czy nie. Świadomość, że ktoś to może przeczytać, daje mi inną perspektywę wobec własnych przemyśleń. Ten post nie przeszedł testu. Doszedłem do wniosku, że nie potrafię jednoznacznie powiedzieć „nie będę więcej zajmował się sztuką”. Taka deklaracja mocno brzmi. Pewnie jednak szybko okazałoby się, że nie potrafię jej dotrzymać. Zwyczajnie nie wiem jak wygląda życie poza sztuką. Urodziłem się w rodzinie artystycznej, wiedziałem czym się chcę zajmować, od kiedy miałem 5 lat. Potem było liceum plastyczne, jeszcze później Akademia, na której teraz uczę. Fakt, że uczę i że zajmuję się również muzyką, z której za nic nie umiałbym zrezygnować, sprawia, że moja deklaracja zaniechania mogła by być zrozumiana opacznie. Dlatego post zniknął. Pojawił się za to inny z hasłem „Pierdole!!! W Gdańsku nie robię!”, którego nie mam zamiaru usuwać!

Do Gdańska jeszcze wrócimy. A co do mojego pytania, to mam wrażenie, że trochę "na okrągło" odpowiadasz. Jakbyś nie chciał szczerze odpowiedzieć. Jesteś sfrustrowany? Czym? Nie masz ochoty już tworzyć sztuki?

Odczuwam od jakiegoś czasu, że w tym temacie dotarłem do muru, którego nie jestem w stanie samodzielnie przejść. Drepczę w miejscu, co może być znakiem, że czas na odwrót i poszukanie innej drogi.
Powodem mojej frustracji jest brak możliwości utrzymania się z własnej twórczości, której poświęciłem większość życia. Istnieje taka ikona artysty, który na jakiejś górze albo w piwnicy tworzy wbrew wszystkim niepowodzeniom, po czym umiera z głodu. Mnie taka wizja nie pociąga. Wydaje mi się być skrajnie nieadekwatna do współczesnych czasów. Osobiście mam wielu kolegów i koleżanek, którzy z powodu braku zainteresowania ich twórczością, porzucili zawód artysty na korzyść innych profesji. W moim przypadku zaistniał jednak pewien paradoks. Polega on na tym, że regularnie jestem zapraszany do udziału w wystawach do miejsc, które powszechnie uznawane są za istotne dla kultury, a mimo to nie mogę traktować tego jako sposobu na utrzymanie. Trwałem w przeświadczeniu, że jeszcze rok, dwa i może ten finansowy aspekt się zmieni. Minął rok pierwszy, rok drugi, trzeci, dziesiąty i rozsądek każe mi zweryfikować własne nadzieję. Chęć do tworzenia, której mi nie brakuje, nie ma tu większego znaczenia.
Z satysfakcją mogę jednie stwierdzić, że nie zapadałem jeszcze na gruźlicę, albo inną romantyczną chorobę, spowodowaną wycieńczeniem organizmu. Mam się całkiem dobrze, bo jestem w stanie zarabiać pieniądze w inny sposób, również poza Akademią Sztuk Pięknych, która zatrudnia mnie na pół etatu. Temat zarobków polskich naukowców, to osobna historia i powód do żartów kolegów z innych krajów.

SAMORZĄDOWCY - Ja | utwór z płyty wydanej przez ArtBazaar Records, klip: Maciej Salamon

SAMORZĄDOWCY w wersji komercyjnej | muzyka: Adam Witkowski, głos: Maja Witkowska

Prawda jest taka, że aby tworzyć, trzeba mieć za co, albo mieć przynajmniej czas, który jak wiadomo - łatwo przeliczyć na pieniądze. Gdyby bazować na funduszach z honorariów i budżetów na produkcje ekspozycji, to można by równie dobrze nic nie robić. Często pracuje się jedynie za zwrot kosztów podróży i nie mówię tu wcale o jakiś domach kultury na prerii, ale o największych państwowych instytucjach w Polsce. Dochodzi czasem do naprawdę kuriozalnych sytuacji – kiedyś na przykład musiałem zapłacić podatek za honorarium z wystawy, którego nigdy nie dostałem.
Składa się to wszystko w proste, czteroliterowe pytanie: „po co?”. Chęci to jedno, a rozsądek drugie. Jest taki film Grupy Azorro, na którym panowie siedzą przy aparacie telefonicznym i wysłuchują propozycji wzięcia udziału w „bardzo prestiżowej wystawie”. Polecam zobaczyć!Znakomicie opisuje rzeczywistość, z jaką w większości mierzą się polscy artyści.
Ze swoimi pytaniami trafiłeś w moment, w którym ja naprawdę nie wiem, co dalej.

No dobrze… To ile sprzedałeś prac w ciągu ostatnich pięciu lat?

W całej swojej artystycznej karierze sprzedałem jeden film do kolekcji CSW w Toruniu. Trzy obrazki malowane smołą sprzedałem Tobie, jeden Krzyśkowi (Masiewiczowi), jeden malutki obrazek na aukcji rok temu. Mogę do tego doliczyć jeszcze rysunek sprzedany na aukcji charytatywnej na rzecz Instytutu Sztuki Wyspa, ale te pieniądze oczywiście nie trafiły do mnie. Nie wiem ile ręcznie rysowanych płyt Samorządowców udało się sprzedać w ArtBazaar Records?

jedna z 66 ręcznie rysowanych okładek do płyty Samorządowców

Sprzedaliśmy na razie 18 ręcznie rysowanych okładek….

O! To jest lepiej niż myślałem! Cieszę się! Czyli zbliżamy się do momentu, kiedy płyta na siebie zarobi. Więc ewentualny zysk jest jeszcze przede mną.
Jeśli dodać do tego wszystkiego film, którego jestem współautorem, kupiony przez Muzeum w Bytomiu, to jest to już pełna lista moich „sukcesów” komercyjnych. Można sumę z tych dochodów podzielić przez ilość miesięcy np. od daty kiedy skończyłem studia, chociaż nie czuję aby to była właściwa cezura. Daje to średnio 75 złotych miesięcznie.

A co z grantami, stypendiami? Są przecież różne alternatywne sposoby utrzymywania się z działalności kulturalnej...

Tak, zgadza się. Trzeba też przyznać, że nie jest z tym tak źle w naszym kraju. Rozmawiałem wczoraj z kolegą, który żyje pomiędzy Izraelem a Polską. Twierdzi, że tam zupełnie nie wspiera się projektów kulturalnych.
Jest jednak pewna pułapka, w którą można wpaść przy korzystaniu wyłącznie z takiego wsparcia. Artysta staje się rzemieślnikiem wykonującym „artystyczne zlecenia”. Traci przez to niezależność myślenia i nie dopuszcza do ryzyka. Wydaje mi się, że tam gdzie wszystko jest opisane, wyliczone z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem - sztuka nie czuje się za dobrze. Za wymyślenie terminu Grant Art chętnie przyznał bym własną nagrodę! Zadziwiające, ilu artystów można przypisać do kręgu Grant Art'u... począwszy od tych, którzy kompletnie nie mają pomysłu na to, co chcą robić i chętnie wykonają cokolwiek w ramach ustalonych odgórnie wytycznych, a skończywszy na tuzach takich Brian Eno, robiący jakieś koszmarne rzeczy w fontannie przy okazji Kongresu Kultury we Wrocławiu. Ja mocno wierzę, że sztuka potrzebuje spontaniczności. Musi być trochę eksperymentem dokonywanym na sobie. Oczywiście możliwa jest „realizacja ciekawego dzieła” na zamówienie, ale praca wyłącznie w ten sposób, prowadzi do wynaturzenia. Przyznam, że nie jestem święty w tym względzie. Nie raz uczestniczyłem w jakimś „projekcie” tylko ze względu na kasę i miłe towarzystwo. Stąd moja wiedza o zagrożeniach, jakie z tego wynikają.
Zasady wolnorynkowe, zakładające, że artysta wytwarza dzieło i ktoś je kupuje lub nie, wydają mi się dużo zdrowsze.

To dlaczego nie związałeś się z żadną galerią komercyjną?

Wydawało mi się, że pierwszy ruch powinien wyjść od galerii, która wie, kogo chce mieć w swojej „stajni”. Czekałem cierpliwie, no i nic. Doszedłem do wniosku, że chyba to, co robię nikogo nie interesuje, jest jakieś krzywe i garbate. Zacząłem uważać, że problem tkwi we mnie. Wtedy przyszła nominacja do Spojrzeń 2011 i pomyślałem, że może jednak się mylę, że przypadkiem się tam przecież nie dostałem. Postanowiłem wziąć sprawy w swoje ręce i zaproponować współpracę kilku galeriom. Efektem był brak efektu - nie dostałem nawet odpowiedzi na maile, nawet od autorespondera. A wiem, że dla żadnej z osób do których pisałem, nie jestem postacią anonimową.
Kiedyś popełniłem tekst, który potem znalazł się w wydanym przez Was przewodniku. Pisałem, e ze względu na kompletny brak sygnału zwrotnego z rynku sztuki, zaczynam podejrzewać, że go w ogóle nie ma, że jest jakimś mitem, w który wszyscy uporczywie wierzą. Przezabawne było wtedy zestawienie na jednej stronie tekstu mojego z tym, co napisał Wilhelm Sasnal.

Pamiętam, że gdy pisaliśmy "Przewodnik kolekcjonera sztuki najnowszej”, Bogna Świątkowska powiedziała mi, że Ty masz trochę inne spojrzenie na rynek sztuki niż to, które my znamy. Dla mnie to było wielkie zaskoczenie, bo my tu o rekordach Sasnala, Bujnowskiego, nowych projektach Althamera - a tu nieznana nam rzeczywistość. Ale później przeczytałem opracowanie jakiejś fundacji nowojorskiej, z którego wynikało, że średni dochód nowojorskiego artysty to niespełna 30 tysięcy dolarów. Średni, więc ci wielcy rynku mocno zawyżyli średnia zarabiając miliony. Także to nie polska specyfika...

Nie ma w tym nic dziwnego, inaczej oznaczałoby to, że „artysta”, jest najbardziej dochodowym i bezpiecznym zawodem na świecie. To rozwarstwienie i zróżnicowanie cen dzieł sztuki jest chyba podstawą funkcjonowania ich rynku.
Nie wszyscy twórcy to gentelman'i i czasami rozmawiamy między sobą o pieniądzach. Zadziwiające jest, jak wielu ma dokładnie takie same wątpliwości jak ja i jak wielu dotyka taka sama frustracja. Przyjemność bycia w elitarnym klubie sprawia, że wciąż obrabiamy to poletko, choć z finansowego punktu widzenia jest to samobójstwo. Może dlatego, że nie ma innej profesji, która tak bardzo pielęgnuje egocentryzm. To mocno uzależnia. Ten świat wygląda jednak niesamowicie tylko od strony fasady. Dobrym przykładem jest tegoroczne rozdanie nagrody Spojrzenia – przed Zachętą rozciągnięto jakieś czerwone dywany, ustawiono świetlne szperacze i tym podobne gadżety, a wszyscy nominowani wraz z komisją weszli i wyszli po cichu od drugiej strony budynku. Ładnie się to mieni i błyszczy, ale tworzy kompletnie nieprawdziwy obraz.

jedna z 66 ręcznie rysowanych okładek do płyty Samorządowców

Zakładając hipotetycznie, że wygrałbyś Spojrzenia 2011…. Myślisz, że zmieniłoby to coś w Twoim życiu artystycznym? Ja mam wrażenie, że to konkurs bez większego znaczenia dla kariery, mimo że najważniejszy dla młodych artystów w Polsce. Nagroda Turnera to to nie jest, co zresztą pokazują poniekąd późniejsze losy laureatek i laureatów…

Takie gdybanie nie ma sensu. Jest jak jest. Fajnie, że Konrad dostał tą nagrodę, sam mu kibicowałem. Bardzo cieszyłem się z nominacji i w ogóle nie myślałem o zwycięstwie. Nie śledzę też losów poprzednich laureatów. Bez wątpienia nawet taki jednorazowy zastrzyk gotówki jest pożądanym zdarzeniem. Nie mam wątpliwości, że prawdziwym sukcesem jest utrzymanie tego zainteresowania. W pojedynkę trudno uzyskać ten efekt. Poza tym, że dzieło powinno być interesujące, to musi się jeszcze komuś, poza samym artystą, opłacać.
Zgadzam się, że Turner Prize ma się nijak do Spojrzeń. Świadomość tego, czym jest sztuka, też jest zupełnie inna niż w Wielkiej Brytanii. Podejrzewam, że tam fundatorzy nagrody nie obnosili by się z niechęcią do współczesnej „nieprzedstawiającej” sztuki, nawet za kulisami. Tym bardziej śmieszne są te transplantacje do Polski realiów wszelkich dodatków – czerwonych dywanów i telewizyjnego show. Trzeba jednak od czegoś zacząć i chyba należy zwyczajnie wybaczyć te pierwsze pokraczne kroki w kierunku wzorców zachodnich.

A może Twoim problemem jest to, że mieszkasz i tworzysz w Gdańsku – w mieście bez komercyjnej galerii z prawdziwego zdarzenia i bez większych kolekcjonerów?

Takie stwierdzenie w prosty sposób zwalniało by mnie z odpowiedzialności za własny los.
Wydaje mi się, że jestem w stanie zlokalizować źródło mojej porażki. Myślę, że problem polega na zbyt częstym zmienianiu medium i obiektu zainteresowań. Niektórzy nazywają to brakiem konsekwencji. Raz pracuję z Anką, a raz sam, raz zajmuję się malarstwem, fotografią albo instalacją, innym razem dźwiękiem. W samych działaniach audio mam strasznie duży „rozstrzał”. Z punktu widzenia rynkowego to niedobrze. Wiem o tym, ale nie chcę kalkulować i odmawiać sobie robienia rzeczy, które mnie w danym momencie interesują. Kiedyś mój kolega i nauczyciel powiedział coś takiego: „żeby sztuka się sprzedawała, to musi zdychać na oczach widzów”. To niezbyt jasne choć dosadne stwierdzenie oznaczy, że rynek oczekuje od artysty bycia mniej więcej przewidywalnym. Jeśli robisz filmy i zdjęcia z facetami w czarnych butach, to rób je nadal, jeśli rzeźbisz z gumy do żucia, to zajmuj się wyłącznie tym, ewentualnie możesz czasem nagrać wideo z gumą do żucia w roli głównej. Tak jak w każdym innym sektorze rynku - „obrandowany” produkt jest bardziej „chodliwy”. Nie często akceptuje się wariatów, którzy działają w poprzek tej zasady.
Mieszkanie w Gdańsku też na pewno nie ułatwia sprawy. Nie ma co udawać, że Polska nie dzieli się na Warszawę i resztę kraju, chociaż sami warszawiacy w to nie chcą wierzyć. Z Warszawy można co najwyżej wyjechać, ale żeby być zauważonym, najpierw trzeba być docenionym w stolicy. Tak to działa. Jeżeli nie ma się kogoś, kto dba o twoje interesy w centrali, to trzeba się w niej pojawiać osobiście i to maksymalnie często. Żaden mail nie zastąpi rozmowy w cztery oczy – to oczywiste! A więc znów – trzeba mieć na to pieniądze, czas, etc...
Gdańsk, jako model miasta leżącego na prowincji wypada fatalnie. Nie ma tu absolutnie żadnej galerii komercyjnej zajmującej się sztuką współczesną. Nie ma i obawiam się, że nie będzie przez najbliższe 20 lat. Powód jest prosty – poza samymi artystami i kilkoma producentami kultury, brakuje osób zainteresowanych sztuką. Nie ma więc ludzi, których było by stać na zakup dzieł sztuki. Nie ma popytu - nie ma podaży.
Od kilku lat odbywa się jedynie praca u podstaw, próba zmiany nastawienia społeczeństwa do kultury. Są takie festiwale jak Narracje albo Streetwaves, których głównym założeniem jest to aby „sztuka wyszła na ulicę”. Dobrze, że coś się dzieje, ale to jeszcze lata świetlne od standardów, nawet tych warszawskich. Te festiwale wyglądają troszkę jak festyny, takie „mydło i powidło”, w którym brak pogłębionej refleksji nad czymkolwiek.

spot reklamowy z muzyką Adama Witkowskiego

Władzom miejskim niestety marzy się ciągle „gród nad Motławą”, zamiast nowoczesnego miasta, a sam Gdańsk jest obciążony trudnym do zniesienia dziedzictwem Solidarności. Wszyscy wiemy jak wygląda Rok Miłosza albo Rok Chopina - my tu mamy Eon Solidarności, takie midasowe przekleństwo – niemal wszystko, co się robi, nabiera wymiaru politycznego.

W to, że są jacyś kolekcjonerzy – szczerze wątpię. Nie mają się skąd rekrutować. Potencjalni kupcy przyjeżdżają do nas jedynie na wakacje.

A o co chodzi z tym tekstem: „Pierdole! W Gdańsku nie robię!"? Rzeczywiście nie chcesz już robić projektów w swoim mieście?

Przy okazji przyznania pewnej lokalnej nagrody, dowiedziałem się jakie poglądy i ambicje mają osoby zasiadające w jury. Pech chciał, że w jego skład weszło chyba z 15 osób, od dziennikarzy, urzędników aż po artystów. Przekrój gdańskiej inteligencji, osoby z którymi trzeba by współpracować, robiąc tu cokolwiek dalej.
Wszystko opisałem na własnym blogu, jeśli ktoś ma ochotę, może tam zerknąć i przeczytać. Nie chcę się powtarzać. Faktycznie nie mam zamiaru realizować tu już niczego, co nie jest muzyką i pedagogiką. Ta moja decyzja straciła jednak swój „dramatyczny wydźwięk” w momencie, kiedy uświadomiłem sobie, że kompletnie nic nie tracę.

A czy nie kusiło Cię, by zostawić w cholerę sztuki wizualne i na poważnie grać muzykę?

Tak o tym nie myślałem, bo sam dźwięk to dla mnie trochę za mało. Nie mam też wrażenia, abym zajmował się muzyką na „niepoważnie”. Codziennie pracuję z instrumentem, nagrywam rzeczy własne i kolegów. Jeśli jednak rozmawiamy o pieniądzach, to wiedz, że problemy z jakimi borykają się muzycy, są chyba jeszcze większe albo może raczej podobne do tych, które opisuję w tym wywiadzie. Przy czym w świecie muzyki, dotyczy to naprawdę wszystkich i to nawet bardzo uznanych nazwisk. Ludzie nie żyją ze sprzedaży płyt, co można jakoś przyrównać do nie sprzedawania dzieł sztuki przez artystów wizualnych. Nagranie płyty, to oczywiście poważne wydatki, które trzeba finansować osobiście lub ze stypendiów. Płyty się co najwyżej zwracają i są raczej dokumentacją aktywności twórców niż źródłem dochodu. Aby się utrzymać muzycy muszą grać niezliczoną ilość koncertów. Muszą zakładać nowe formacje - bo ile razy można zagrać pod tą samą nazwą w tym samym klubie? To z kolei przypomina sytuację, w której artysta wizualny chciałby utrzymywać się z honorariów za wystawy. Sam kiedyś przemierzałem Polskę wszerz i wzdłuż koncertując gdzie się da. Pochorowałem się dość poważnie od tego i niespieszno mi o ponownego zamieszkania w pociągu. Prawdą jest jednak to, że na muzyce udało mi się zarobić o wiele więcej niż na sztukach wizualnych – mówię tu o muzyce do reklam czy do teatru.

Kiedyś często grywałem też na wernisażach. Ludziom jakoś dużo szybciej przychodzi do głowy, aby zapłacić muzykowi za koncert, niż artyście za wystawę. Nie wiem, czemu tak jest.

GÓWNO - Spowiedź Umarłego | www.gownoband.pl

I to chyba dobra puenta naszej rozmowy. Zgodzisz się ze mną?

Niech będzie taka. Dzięki!

Fotografie Pisane Jerzego Lewczyńskiego w Galerii Wymiany

2011-12-09T09:03:00.007+01:00

Wczoraj w Galerii Wymiany Józefa Robakowskiego miała premiera wystawa Fotografii pisanych Jerzego Lewczyńskiego. Wystawie towarzyszy album ze zdjęciami pokazujący ten wieloletni projekt artysty. Album będzie dostępny w najbliższą sobotę na Salonie Zimowym.
Poniżej nasza relacja z wystawy.

Wszystkie zdjęcia Jerzy Grzegorski

Już w weekend w Warszawie "Salon Zimowy". Czy to zalążek polskich targów sztuki najnowszej?

2011-12-08T11:57:00.003+01:00

W lutym 2008 roku pytaliśmy „Kiedy możemy spodziewać się pierwszych Targów Sztuki Najnowszej z prawdziwego zdarzenia w Polsce?”. Odpowiadaliśmy, że raczej nie za szybko i że jeśli pomysł targów sztuki ma w Polsce chwycić, to muszą być to targi sztuki tańszej (co przecież nie oznacza sztuki gorszej).
Czy „Salon Zimowy” (http://www.gdziejestsztuka.pl/) , który odbędzie się w najbliższy weekend w Warszawie, ma szansę stać się zalążkiem targów Sztuki Polsce? (oczywiście w perspektywie kilkuletniej) Naszym zdanie – tak. Dlaczego?
Po pierwsze, w „Salonie Zimowym” weźmie udział zdecydowana większość liczących się galerii w naszym kraju.
Po drugie, będą to targi właśnie sztuki tańszej – wyznaczono górny limit cenowy prac.
Po trzecie, galerie biorące udział w „Salonie Zimowym” podeszły bardzo poważnie do tej imprezy przygotowując naprawdę ciekawą ofertę. Będą zaskakujące debiuty, ciekawe wydawnictwa, edycje prac znanych na całym świecie artystów – słowem naprawdę warto przyjść w weekend do „Cukrów” na ulicy Ogrodowej 31/35 w Warszawie.
Co konkretnie pokażą galerie? Pełnej oferty jeszcze nie znamy, ale chętnie przekażemy Wam „przecieki”, które zresztą częściowo można znaleźć na Facebooku oraz w mejlingu galerii.
Lokal_30 pokaże m.in. zdjęcia Zuzanny Janin, obrazy i zdjęcia Karoliny Zdunek czy kolaże Mateusza Szczypińskiego. Galeria będzie też sprzedawała książki z Serii Antropologicznej PIW z rysunkami polskich artystów m.in. Pawła Althamera, Mirosława Bałki czy Anny Molskiej.
Fundacja Galerii Foksal pokaże kolaże Anny Niesterowicz, a także zdjęcia Joanny Zielińskiej. Na stoisku FGF będzie można też kupić album Tadeusza Rolke.

Raster na Salon Zimowy przygotował nowe edycje prac Michała Budnego, Agaty Bogackiej, Oskara Dawickiego, Anety Grzeszykowsiej, Zbigniewa Libery i Michała Wasążnika. Będzie też sprzedawał swoje publikacje, na przykład „Warszawę fantastyczną” Pawła Dunin-Wąsowicza.
Galeria M2 [mkwadrat] prezentować będzie m.in. dwa cykle rysunków Grzegorza Sztwiertni: „Rojenia filadelfijskie” oraz „Papier śniadaniowy”, prace na papierze Róży Litwy, płótno Pawła Dunala czy cykl niewielkich prac na płótnie Igora Przybylskiego.

Kolonie przygotowały prace na papierze Magdy Starskiej, niewielkie obiekty i prace na papierze Kasi Przezwańskiej oraz nowe prace olejne na papierze Pawła Śliwińskiego.
BWA Warszawa planuje na Salonie Zimowym debiut młodej artystki z Wrocławia, Kamy Sokolnickiej – przede wszystkim jej bardzo ciekawe kolaże, a także niewielkie obrazy.

Fundacja Archeologii Fotografii sprzedawać będzie najnowszą książkę „Restauracja” Mikołaja Łozińskiego i Julii Staniszewskiej, prace Karoliny Breguły, Krzysztofa Pijarskiego i Tomka Szerszenia, a także reprinty Zofii Chomętowskiej i Zbigniewa Dłubaka.
Morava Books na „Salonie Zimowym” pokaże m.in. dwa najnowsze wydawnictwa – „Wazony” Roberta Maciejuka oraz „Echo Park” Agnieszki Grodzińskiej.
Starter zaprezentuje w weekend kolaże Agnieszki Grodzińskiej, fotografie Bownika i Michała Grochowiaka, a także prace na papierze Tymka Jezierskiego i Janusza Łukowicza.
Z kolei Leto pokaże litografie Bianki Rolando, kolaże Honzy Zamojskiego i małe obiekty Maurycego Gomulickiego. Będzie też, przygotowana specjalnie na „Salon Zimowy” serigrafia Aleksandry Waliszewskiej.
I na koniec trochę o nas – na naszym stoisku, czynnym niestety tylko w sobotę, będzie można kupić oba photobooki Jerzego Lewczyńskiego (w tym również te z sygnowanymi zdjęciami przez autora) – pierwszą „Archelogię Fotografii” oraz „Fotografie pisane” wydane w tym tygodniu wspólnie z Galerią Wymiany Józefa Robakowskiego. „Salon Zimowy” będzie warszawskim debiutem tego drugiego wydawnictwa.

Będą także płyty z naszego wydawnictwa ArtBazaar Records, zarówno te z unikatowymi okładkami, jak i te z „zwykłych okładkach”. I oczywiście nasze cztery teczki z pracami młodych polskich artystów, również z najnowszą „Tribute to Fangor”.
Zostaje nam tylko zaprosić Was na Salon Zimowy – w najbliższy weekend – od 12 do 19 w „Cukrach” na ulicy Ogrodowej 31/35 w Warszawie.
Zapraszamy!
Na zdjęciach: kolaż Anny Niesterowicz, praca na płótnie Igora Przybylskiego, kolaż Kamy Sokolnickiej oraz zdjęcie Jerzego Lewczyńskiego.

Projekt okładek Samorządowców Adama Witkowskiego nominowany do Projektu Roku

2011-12-05T14:39:00.007+01:00

Miło nam jest dostać takie informacje. Stowarzyszenia Twórców Grafiki Użytkowej w pierwszej odsłonie konkursu Projekt Roku w kategorii Forma nominowało okładkę płyty Samorządowców (Adam i Maja Witkowscy) wydaną przez ArtBazaar Records.

W informacji na temat tego konkursu można przeczytać, iż Projekt Roku to pierwszy w Polsce konkurs projektowania graficznego, który wykracza poza ocenę estetyczną, poddając refleksji funkcje dizajnu oraz odpowiedzialność społeczną twórców. Koncepcja Konkursu zakłada coroczne nominacje w sześciu kategoriach: Forma, Funkcja, Etyka, Debiut, Autorytet oraz Wydarzenie. Specjalnie powołane Jury wyłania najlepsze, najciekawsze i najbardziej przełomowe realizacje. Współpracuje z nimi rozbudowana, ogólnopolska grupa researcherów, którzy przez cały rok zbierają informacje o najciekawszych realizacjach ze wszystkich dziedzin projektowania graficznego z całego kraju.

Prace finalistów zostaną umieszczone na stronach internetowych „Projekt Roku - Polski
Konkurs Graficzny 2010/2011”. Ogłoszeniu listy laureatów towarzyszyć będzie konferencja
i prezentacja nagrodzonych prac na mobilnej wystawie.

Na zdjęciach ręcznie wykonane okładki Samorządowców z limitowanej edycji ArtBazaar Records. Chętnych do zobaczenia na żywo zapraszamy w sobotę na Salon Zimowy.

"re:wizje sztuki 5" zakończone - wystawowy debiut płyt ArtBazaar Records

2011-12-04T11:51:00.003+01:00

Takie tłumy przyszły wczoraj do Pałacu Kultury i Nauki (PKiN) na "re:wizje sztuki 5", że już o godzinie 9 wieczorem zabrakło darmowych programów dla gości. Na tej multimedialnej, interdyscyplinarnej imprezie, zorganizowanej pod hasłem "po co nam sztuka?" można było wysłuchać koncertów, obejrzeć spektakle teatralne, działania teatralne, czy obejrzeć wideo. Były też, dzięki Joannie Ruszczyk (której jeszcze raz dziękujemy!), trzy płyty ArtBazaar Records, które puszczane były w świetnie nagłośnionych przestrzeniach, znakomicie zaaranżowane wizualnie (choć trudne, co widać, do sfotografowania). Warto dodać, że to był debiut "wystawowy" tych płyt.
W holu na drugim piętrze wysłuchać można było płytę "Les Danses Macabre" Samorządowców (ABR 004) z przebojem "Arka Noego kłamie".

Obok, w niewielkiej sali rozbrzmiewał głos Wojciecha Bąkowskiego ze słuchowiska "Zsyp" (ABR 002). Natomiast w sali Goethego w chilloutowej atmosferze, na leżakach można było wysłuchać muzyki etnicznej Mariusza Tarkawiana z płyty "Ameboid" (ABR 001).

Aż szkoda, że "re:wizje sztuki 5" trwały tylko od godziny 16 do północy.

Fotografie pisane Jerzego Lewczyńskiego w Galerii Wymiany i w kolejnym albumie ArtBazaar Foto

2011-12-02T14:40:00.013+01:00

W najbliższy czwartek w Galerii Wymiany prowadzonej przez Józefa Robakowskiego a w sobotę na Salonie Zimowym będzie miała premierę nasza najnowsza publikacja z serii ArtBazaar Foto poświęcona Fotografiom pisanym Jerzego Lewczyńskiego. To album wspólnie przygotowany przez łódzką Galerię Wymiany i ArtBazaar. Towarzyszy wystawie w Galerii Wymiany, jaką przygotował i wymyślił Józef Robakowski.

Nasza seria ArtBazaar Foto przedstawia całe, zamknięte projekty fotograficzne polskich artystów, które do tej pory nie były pokazywane publicznie w całości, czasami jest to wręcz premiera pewnych projektów lub dużej części z pokazywanych na nim prac. Tak było w przypadku pierwszego albumu Jerzego Lewczyńskiego pokazującego „absurdy PRLu” tak jest i w tym wypadku gdzie przedstawiamy Fotografie pisane tego artysty.

W albumie oprócz zdjęć znajduje się tekst Józefa Robakowskiego dotyczącego tego wątku twórczosci artysty. Poniżej jego treść:

Fotografie pisane…

Istotą fotografii Jerzego Lewczyńskiego jest bezkrytyczna wiara w jej prawdomówność. Mimo wielu kreatywno-subiektywnych gestów „realność“ emanuje prawie w każdym jego foto-obrazie. Niekoniecznie ważna jest tutaj ostateczna postać zdjęcia, może ono istnieć w surowym negatywie, w którym już jako resztka śladowa zawiera się naturalna „akcja”. Pozostawienie śladu po tzw. rzeczywistości uwierzytelnia jej weryzm, mimo często mechanicznie zdestruowanych lub nieostrych obrazów. To swego czasu André Bazin w swej „ontologii obrazu fotograficznego” przekonywał nas, że wiarygodność fotografii zawiera się w umownej możliwości odwzorowania rzeczywistości nawet w postaci zdjęć nieostrych, zdeformowanych, odbarwionych, pozbawionych często wartości dokumentacyjnych.

Relikwia, ślad, mumia, pamiątka, to podstawowe atrybuty tego noszącego znamiona magii zaczarowanego technologicznie medium. To zupełnie inne zdanie niż popularna u nas opinia marksisty Zbigniewa Dłubaka, który widział szansę fotografii w jej fizycznej materialności. Romantyk Jerzy Lewczyński kocha taką fotografię, która potrafi zapamiętać naturalną mentalność interesujących go ludzi.

Jest jej fanatycznym miłośnikiem, bowiem dzięki niej ufnie komunikuje się ze światem zewnętrznym. Nie podejrzewa tego tajemniczego medium o manipulację, ponieważ służy ono na co dzień jego pospolitym użytkownikom. Jako zdeklarowany miłośnik fotografii głęboko wchodzi w jej sens, bowiem jest ona dla niego odkrywaniem zdarzeń mentalnych jakie faktycznie przydarzyły się jego bohaterom. Jako bystry ale i czuły analityk komunikuje nam bogactwo ludzkich historii, czyta je z pozostawionych śladów, ponieważ interesuje go każda fotografia. Często, chyba intuicyjnie, porzucał rolę dyplomowanego artysty fotografika stając się maniakiem namiętnego zapamiętywania błahych codziennych sytuacji, które okazały się dzisiaj już po latach skarbami naszej kultury. To śmiałe wchodzenie w naturalny amatorski świat fotografii, pomogło mu odkrywać istotne problemy, których nie zauważyli jego koledzy z „nieformalnej grupy trzech”, Bronisław Szlabs i Zdzisław Beksiński.

Ta fotogafia jest wyjątkowa, bowiem zapisuje pieczołowicie naturalne przemiany mentalne zachodzące na co dzień, bez artystowskiej pozy. Jego fenomenalne, często nieefektowne wizualnie „foto-obrazy pisane” ustawione w otwarty cykl są najskrajniejszym dowodem wiary w magiczny ślad po człowieku, tworzący autentyczny styk z rzeczywistością, w której przecież jak on, również i my wszyscy uczestniczymy.

Józef Robakowski /2011/

Lektura:
André Bazin, Film i rzeczywistość, Wydawnictwo Artystyczno-Filmowe, Warszawa 1963
Klaus Peter Dencker, Tekst-Bilder…, Du Mont, Koeln, 1972
Andreas Hapkemeyer und Peter Weiermair, Foto text/text foto, Edition Stemmle, AG, Kilchberg/Zurich
Ute Eskildsen und Manfred Schmalriede, Foto-text, Fotografische Sammlung Museum Folkwang, Essen, 1980
Guy Schraenen, Out of Print, Neues Museum Weserburg Bremen, Bremen, 2001

Album wydany został w edycji 100 egzemplarzy z czego 10 zawiera odbitkę zdjęcia Jerzego Lewczyńskiego (sygnowaną, edycja 10 plus 2 ap).

Wszystkie zdjęcia Jerzy Lewczyński

Jerzy Lewczyński
„Fotografie pisane”
ABR Foto 002

Galeria Wymiany, ArtBazaar
Tekst: Józef Robakowski
Projekt graficzny: Bartek Smoczyński

Reprodukcje : Jerzy Grzegorski

Pomysł serii wydawniczej: Piotr Bazylko, Krzysztof Masiewicz

Niezwykła aukcja na pożegnanie (jako aukcjonera) Andrzeja Starmacha

2011-12-01T12:05:00.003+01:00

Już wkrótce, 9 grudnia, w Krakowie odbędzie się wyjątkowa aukcja charytatywna, z której dochód przeznaczony będzie na rehabilitację 24-letniego Pawła Lisowskiego z Krakowa, który od urodzenia cierpi na porażenie mózgowe.

Co wyjątkowego jest w tej aukcji, którą organizuje Galeria Starmach? Otóż zwykle prace na aukcje charytatywne dają sami artyści – a tym razem będzie inaczej. Licytować będziemy dzieła, które oddali na aukcję kolekcjonerzy i galerzyści: m.in. Grażyna Kulczyk, Rafał Jablonka, Bogdan Jakubowski, Fundacja Signum, Fundacja Nowosielskich, Galeria Starmach, Sławomir Boss, i galerie - Appendix 2, Piekary czy Andzelm.

Dzięki temu na aukcji będzie można zdobyć wyjątkowe prace, jak obiekt Piotra Jarosa, zdjęcia Mikołaja Smoczyńskiego, Joanny Rajkowskiej, Natalii LL, Jana Tarasina, Zbigniewa Dłubaka czy Marka Piaseckiego. Oprócz tego będą prace Tadeusza Kantora przekazane przez Marię Kantor, olejny obraz Jerzego Nowosielskiego, świetna praca na płótnie Teresy Rudowicz z kolekcji Mariana Warzechy. Kupić będzie można także bardzo rzadkie rysunki Daniela Mroza czy edycję obiektu Jakuba Juliana Ziółkowskiego, którego prace na aukcji w Polsce były dotąd raz, blisko 6 lat temu.

I na koniec smutna informacja – jest to ostatnia aukcja charytatywna, którą poprowadzi Andrzej Starmach, który przez ostatnie kilkanaście lat w niezwykły sposób prowadził większość aukcji charytatywnych w Polsce. Ciężko sobie wyobrazić, kto mógłby go zastąpić, bo prowadzenie licytacji każdej aukcji – niezależnie czy ta aukcja była w Krakowie, Warszawie czy w Gdańsku - w jego wykonaniu było wyjątkowe i niepowtarzalne.

Katalog prac „Aukcji dla Pawła” można oglądać na stronie artinfo.pl.

Na zdjęciach: prace Daniela Mroza, Mikołaja Smoczyńskiego i Marka Piaseckiego wystawione na Aukcji dla Pawła.

W sobotę "re:wizje sztuki 5", a na nich "Ameboid", "Zsyp" i "Les Danses Macabre" czyli trzy projekty ArtBazaar Records

2011-11-30T11:03:00.004+01:00

„Po co nam sztuka?” – pytają organizatorzy tegorocznych „re:wizji sztuki”, które odbędą się już w najbliższą sobotę. To już piąta, jubileuszowa odsłona tego multidyscyplinarnego przeglądu sztuki, odbywa się w tym roku pod nową nazwą i w zmienionym kształcie. Impreza potrwa tylko jeden dzień, a właściwie popołudnie – sobotę 3 grudnia od godziny 16 do samej północy. Jedna będzie też „miejscówka” „re:wizji sztuki 5” – a mianowicie wyjątkowe hole i sale Pałacu Kultury i Nauki.
Miło nam poinformować, że w tegorocznej edycji zostaną pokazane trzy projekty „okładkowo-muzyczne” ArtBazaar Records (www.artbazaarrecords.pl) .

Na klatce schodowej II piętra PKiN usłyszeć będzie można Maję i Adama Witkowskich, czyli Samorządowców – z gramofonu rozbrzmiewać będzie płyta „Les Danses Macabre” (ABR 004).

Na tym samym piętrze w Sali Goethego posłuchać będzie można „Ameboidu” Mariusza Tarkawiana (ABR 001).

A dwa piętra wyżej, w Sali Kruczkowskiego rozbrzmiewać będzie słuchowisko Wojciecha Bąkowskiego „Zsyp” (ABR 002). Płyty wybrała Joanna Ruszczyk, która jest członkinią rady tegorocznej edycji „re:wizji sztuki ”.

Serdecznie zapraszamy w najbliższą sobotę do warszawskiego PKiN. Pełny program „re:wizji sztuki 5” będzie można zobaczyć tutaj.

Salon Zimowy już wkrótce w Warszawie

2011-11-29T11:27:00.001+01:00

Zapraszamy na przedświąteczny kiermasz sztuki i wydawnictw artystycznych. Pokazujemy i sprzedajemy sztukę, fotografie, książki artystyczne, magazyny, płyty. Podczas jednego grudniowego weekendu – w jednym miejscu spotkają się najciekawsze galerie i instytucje, najnowsze zjawiska współczesnej kultury.

To już drugi Salon Zimowy w stolicy, w najnowszej odsłonie większa liczba uczestników (w tym galerie spoza Warszawy) oraz większa oferta taniej i przystępnej sztuki. Ta inicjatywa Mariki Zamojskiej ma z czasem szansę przerodzenia się w prawdziwe targi sztuki o jakich zawsze marzyliśmy, idące nie w kierunku Bazylei czy Miami (gdyż w Polsce takie targi nie mają sensu) tylko w stylu Targów Taniej Sztuki Rastra.

Taka też jest idea targów. Wszyscy uczestnicy pokażą i zaproponują do sprzedaży prace w cenach kilkudziesięciu i kilkuset złotych, prace w edycjach lub unikalne, prace na prezent lub do własnej kolekcji. Wszystko w świątecznym gościnnym nastroju. Jeśli nie planujecie nic kupować też wpadnijcie, będzie można porozmawiać, zapytać o plany wydawnicze, wystawiennicze.

Salon Zimowy to kolejna odsłona działalności warszawskich galerii zrzeszonych wokół hasła: Gdzie jest sztuka?

SALON ZIMOWY

10-11 grudnia (sobota-niedziela) 2011
godz.: 12.00-19.00
Cukry, ul. Ogrodowa 31/35 (róg Żelaznej),
II piętro Warszawa

Uczestnicy

APPENDIX2
ASYMETRIA
BOCHENSKA GALLERY
BWA WARSZAWA
CZARNA
FUNDACJA ARCHEOLOGIA FOTOGRAFII
FUNDACJA GALERII FOKSAL
FUNDACJA PROFILE
GALERIA M2
KOLONIE
LE GUERN
LETO
LOKAL_30
PIKTOGRAM/BLA
RASTER
STARTER
Art Agenda Nova
Stereo
Pies
Czułość
Vlepvnet
Artbazaar
Fundacja Sztuk Wizualnych
Morava
Fundacja Bęc Zmiana
Pink Punk
Dik fagazine
40 000 malarzy
LADO ABC
MIK.MUSIK.ARCHIVES

Więcej szczegółów już wkrótce. Zapraszamy

Drugi FotoSprint za nami

2011-11-27T17:09:00.002+01:00

A wypadł znakomicie. Tłumy ludzi w różnym wieku od 20 plus do 50 plus, wielu z zakupionymi pracami kręciło się wczoraj na dolnym piętrze kawiarni przy Skwerze Hoovera. Prace znikały bardzo szybko najszybciej min. Chomętowska, Wilczyk, Dzienis (te udało mi się rozpoznać). Znakomicie przygotowana i wymyślona impreza, świetnie zorganizowana. Moim zdaniem skazana na sukces.

Przypomnijmy – w ramach FotoSprintu można było kupić prace znanych i cenionych fotografów, oraz młodych debiutantów. Obok siebie powieszono zdjęcia reporterskie i dokumentalne, zdjęcia mody, oraz reprinty zdjęć historycznych. Nazwiska autorów pozostały ukryte i zainteresowane osoby wybierały te zdjęcia, które im się podobały a nie te ze znanymi nazwiskami. Nazwisko kupujący poznawał dopiero po dokonaniu zakupu! Wszystkie prace można było kupić za jedynie 250 zł.

Kto nie miał złotówki w portfelu też mógł wyjść ze zdjęciem. Swoim zdjęciem. Dzięki przenośnemu studio można było zrobić sobie zdjęcie portretowe i po chwili otrzymać odbitkę.

Miejmy nadzieję że podobne emocje wzbudzi kolejna edycja Salonu Zimowego jaki w dniach 10,11 grudnia ponownie zawita do Warszawy. O Salonie więcej już wkrótce.

Polskie Madonny lat 80tych

2011-11-26T14:39:00.011+01:00

W krótkiej historii wszystkiego dziś jedna z najpopularniejszych ikon polskiej sztuki religijnej, ludowej i współczesnej – wizerunek Matki Boskiej, Polskiej Madonny. W latach 80 tych to symbol wiary i nadziei , jeden z najczęściej się pojawiających symboli, obok wizerunków Lecha Wałęsy i Papieża, na niezliczonej ilości wydawnictw podziemnych – znaczków, kopert, ulotek, książek. Z reguły wzorowane na dwóch najważniejszych obrazach maryjnych – Madonnie Częstochowskiej i Ostrobramskiej. Często patetycznie, nieudolnie rysowane przez dziś nieznanych już artystów. Wchodzą w panteon Polskich Madonn.

Krótka historia powróci już wkrótce.

Zdjęcia Artbazaar. Kolekcja prywatna.

Wszyscy jesteśmy Sportowcami

2011-11-25T07:37:00.003+01:00

Wczoraj w Piktogramie miała miejsce premiera książki pomnika, jaki Edwardowi Dwurnikowi wystawił niemiecki lekarz i kolekcjoner polskiej sztuki Osman Djajadisastra. Publikacja prezentuje się świetnie, jest znakomicie wydana i co niezwykle ciekawe większość z prezentowanych tam prac jest skomentowana przez artystę.
To bardzo ważna publikacja. Jest dokumentacją dwóch dekad pracy artystycznej, ilustracją naszej historii i przemian społecznych lat 70tych i 80tych. To, jak wspomina Dwurnik, obraz naszego społeczeństwa, tej prawdziwej Polski tamtych lat. Dzisiaj niewielu artystów potrafi w ten sposób opisać nasz świat, najbliżej być może Wojciech Smarzowski w swoich filmach. Polecamy na każdą półkę, szczególnie na tą kolekcjonerską. Na zdjęciu wczorajsza prezentacja albumu. Przy mikrofonie Ewdard Dwurnik.

Quadriennale Drzeworytu i Linorytu Polskiego w Olsztynie

2011-11-24T12:45:00.004+01:00

Zdecydowanie za rzadko u nas na stronie goszczą prace wykonane w technice drzeworytu czy linorytu. To techniki, które nie są już tak popularne wśród współczesnych artystów, szczególnie wśród najmłodszych pokoleń. Tym bardziej warto pokazać laureatów olsztyńskiego Quadriennale Drzeworytu i Linorytu Polskiego organizowanego przez tamtejsze BWA.

Quadriennale Drzeworytu i Linorytu Polskiego jest konkursem organizowanym przez BWA w Olsztynie w cyklu czteroletnim, nieprzerwanie od 1975 roku. Jest to ważne wydarzenie w środowisku artystów grafików, umożliwiające artystom konfrontację swoich osiągnięć w dziedzinie druku wypukłego na forum ogólnopolskim. Wystawa pokonkursowa prezentuje najnowsze prace powstające w tej technice.

Z okazji jubileuszu konkursu, w sali kameralnej BWA w dniach 1 grudnia- 22 stycznia, odbędzie się wystawa prac Laureatów Quadriennale Drzeworytu i Linorytu Polskiego ze wszystkich edycji. Będzie to wybór grafik nagrodzonych, które znajdują się w kolekcji BWA Galerii Sztuki w Olsztynie. Wystawa stanowi podsumowanie blisko czterdziestu lat trwania konkursu, jest też znakomitą okazją zaobserwowania, jak na przestrzeni lat zmieniała się stylistyka, sposób obrazowania, tematyka grafik, co artystów inspirowało przed laty, co ich fascynuje dzisiaj.

Zdjęcia:

Grand Prix Prezydenta Olsztyna
- Andrzej Załecki „Bardzo u siebie", 2011, druk wypukły, 70x100 cm

I Nagroda
- Józef Chyży „Kolekcja 001", 2008, linoryt, 70x200 cm

II Nagroda PGNiG SA
- Izabella Kędzierska „Reminiscencje I", 2009, linoryt

III Nagroda
- Piotr Stachlewski „Skrajne emocje", 2010, linoryt, 69,2x50,2 cm

Wernisaż wystawy Sławomira Elsnera w Kustverein w Marburgu

2011-11-22T15:51:00.004+01:00

W miniony weekend w Kunstverein w niemieckim Marburgu odbył się wernisaż wystawy "Marginesy" Sławka Elsnera. Był tam nasz czytelnik, Werner Jerke, dzięki któremu publikujemy kilka zdjęć z otwarcia tej wystawy oraz najnowszych prac artysty.

„Kolekcjonowanie sztuki mi nie wystarcza” – rozmowa z Osmanem Djajadisastrą pomysłodawcą i wydawcą „Sportowców” Edwarda Dwurnika

2011-11-21T08:00:00.007+01:00

24 listopada w warszawskim Piktogramie odbędzie się wyjątkowa premiera wyjątkowej książki. Trzy lata temu niemiecki lekarz Osman Djajadisastra postanowił znaleźć wszystkie prace Edwarda Dwurnika z cyklu „Sportowcy” i wydać album na temat tego projektu. Trzeba było mieszanki szaleństwa i systematyczności, by doprowadzić ten projekt do końca. I oto stało się – od 25 listopada książka będzie dostępna w księgarniach artystycznych w całej Polsce. Przed premierą rozmawialiśmy z Osmanem Djajadisastrą.

Osman, niewiele wiemy o Tobie, poza tym, że kolekcjonujesz polską sztukę i szykujesz publikację na temat „Sportowców” Edwarda Dwurnika. Powiesz nam kilka słów o sobie?

Nazywam się Osman Djajadisastra, mieszkam na stałe w Niemczech. Jestem lekarzem. Odwiedzam Polskę już od 25 lat. Po raz pierwszy przyjechałem w ramach programu szkolnego. Jest u nas taki zwyczaj, że wyjeżdżamy w szkole do różnych europejskich krajów poznając ich kulturę, historię, zwyczaje. Nasz nauczyciel historii wybrał Polskę. Były lata 80., czas „Solidarności”. Podczas studiów medycznych miałem kolegę, Wernera Jerke który pochodził z Polski i dzięki niemu poznałem polską sztukę (również kolekcjoner, jego wspomnienie o wizycie w pracowni Edwarda Krasińskiego zamieściliśmy w książce „77 dzieł sztuki z historią” – przyp. ArtBazaar). Zacząłem z nim przyjeżdżać do Polski i też kupować prace polskich artystów. Tak minęło 25 lat moich wizyt i kolekcjonowania (śmiech). Jakieś cztery lata temu zrozumiałem, że samo kolekcjonowanie sztuki mi nie wystarcza, już mnie nie satysfakcjonuje. Chciałem nie tylko brać, ale również dać coś od siebie i stąd pomysł na powstanie tej publikacji.

Dlaczego Edward Dwurnik i jego” Sportowcy”?
Kilka lat temu przeczytałem artykuł w „Art Magazine” na temat Edwarda Dwurnika. Dotyczył on , o ile pamiętam, roku 1984 i czasu jaki Edward spędził w Niemczech. Było tam kilka reprodukcji, głównie z serii „Robotnicy”. Dla mnie była to nowość, gdyż znałem Edwarda Dwurnika z prac pokazujących pejzaże polskich miast. Nie znałem jego twórczości o odcieniu politycznym, pokazującej zmiany polityczne i społeczne w Polsce. Zacząłem szukać więcej informacji na ten temat i tak dotarłem do „Sportowców”. Ten cykl pokazuje historię przemian w Polsce. To bardzo fascynujące. Zacząłem się zastanawiać, czy można ten cykl gdzieś zobaczyć, czy ktokolwiek widział jego w całości. Tak przyszedł pomysł na książkę.

Jak zareagował na to sam artysta?

Rozmawiałem z Edwardem Dwurnikiem. Mam wrażenie ze jednej strony się ucieszył moim zainteresowaniem, ale z drugiej chyba nie bardzo wierzył, że go zrealizuję, że uda się nam zdobyć reprodukcje wszystkich obrazów.

Edward Dwurnik prowadzi przecież szczegółowy rejestr swoich prac...

Tak. Oczywiście korzystaliśmy z tego rejestru. Nie przy wszystkich pracach byli jednak wpisani właściciele. Zaczęliśmy od kolekcji instytucjonalnych i muzeów. Pan Dwurnik nadal był sceptyczny, czy to się uda. Ale w końcu się udało. Zebraliśmy reprodukcje wszystkich prac.

Udało się Panu zebrać reprodukcje wszystkich prac z serii „Sportowcy”?

Tak. Zgodnie ze spisem Pana Dwurnika. Jest to ponad 240 obrazów. I w naszym albumie są wszystkie!

Ile czasu to zajęło?

Trzy lata. Zacząłem zimą 2008 roku. Bardzo chciałem to zrobić. Ten cykl jest dla mnie wyjątkowy Żaden ze znanych mi niemieckich artystów nie ma tak znaczącej, tak długo tworzonej (przez ponad 20 lat) serii, jak ta Dwurnika. A dodatkowo to wyjątkowy okres w historii Polski i świata. Chciałem to pokazać w całości. Chciałem to zrobić w szczególny sposób. W książce każda praca jest pokazana na odrębnej stronie, tam gdzie to możliwe, z komentarzem artysty.

Ile prac z tych zaprezentowanych w książce jest w Pańskiej kolekcji?

Tylko jedna i to kupiona przed projektem tej publikacji.

Myślał Pan o kupnie kolejnych?

Nie. Chciałem być uczciwy w tym co robię. Nie chciałem robić książki i pokazywać w niej swoich prac. Przy pracy nad książką mogłem oczywiście kupić więcej prac z serii „Sportowcy”, ale wydaje mi się, że pojawiłby się wtedy konflikt interesów pomiędzy promocją tych prac jako serii i tych, które należą do mnie. Nie chciałem aby to przesłoniło cel tego projektu. Nie chciałem, aby ktoś zaczął się zastanawiać dlaczego to zrobiłem, które z publikowanych prac należą do mnie. Moim zdaniem tak jak jest, jest uczciwiej.

Kto w takim razie jest właścicielem obrazów z serii „Sportowcy”?

Trzy czwarte prac jest w Polsce, reszta za granicą w najróżniejszych miejscach: w Niemczech, Rosji, Bułgarii, USA. Są naprawdę rozsiane po całym świecie.

Do kogo jest skierowana ta książka? Do Polaków? Do Niemców?

Mam nadzieję, że przede wszystkim dla Polaków, chociaż wydanie jest dwujęzyczne: polsko-angielskie. Temat „Sportowców” jest szczególnie interesujący chyba dla Was. Pokazuje Waszą historię przed i po roku 1981 roku. Co ciekawe prace powstałe po 1981 roku są ciemniejsze, bardziej surowe. Szczególnie ciekawe w książce są komentarze Edwarda Dwurnika. Opisują tamtą rzeczywistość. To może być naprawdę ciekawe dla młodych ludzi.

Masz plany na kolejne publikacje dotyczące polskiej sztuki?

Tak. Kolejny szalony plan (śmiech). Na razie tajemnica. Ale jeśli się na niego zdecyduję, to na pewno go skończę.

Sportowcy // Edward Dwurnik

Wydawca: Osman Djajadisastra

Koncepcja: Osman Djajadisastra,Marcin Zieliński, Piotr Borkowski, Pola Dwurnik

Redakcja: Pola Dwurnik

Teksty: Pola Dwurnik, prof. Tadeusz Cegielski

Komentarze: Edward Dwurnik, Teresa Gierzyńska

Reprodukcje prac: Marcin Zieliński

Opracowanie graficzne: Piotr Borkowski

Projekt okładki: Marcin Zieliński

Tłumaczenia: Agnieszka Wąsowska

Druk: Argraf

Nakład: 800

Stron: 514

Demonstracje, marsze i pochody (1)

2011-11-19T14:13:00.006+01:00

Demonstracje, marsze i pochody to stały element powojennej Polski. W krótkiej historii wszystkiego zaczynamy od tego najbardziej celebrowanego w ostatnim półwieczu od pochodu pierwszomajowego. Był demonstracją poparcia systemu i władzy, przykrym obowiązkiem i zwalczanym rytuałem, okazją do spotkań towarzyskich i do zrobienia zakupów reglamentowanych towarów (tu jadłem swoje pierwsze delicje).

W sztuce polskiej to przede wszystkim plakat propagandowy i niezliczona ilość zdjęć prywatnych i propagandowych. U nas dzisiaj głównie zdjęcia. Zaczynamy od zdjęcia Jerzego Lewczyńskiego jakie po raz pierwszy było pokazane przy okazji naszej publikacji Archeologii Fotografii

Jak wspomina artysta „Ten pochód pierwszomajowy na zdjęciu odbywał się przed moimi oknami. Ówczesny pierwszy sekretarz PZPR chciał przybliżyć ludziom bohaterów socjalizmu i zamiast Lenina, Stalina kazał wybrać przodowników pracy z gliwickich zakładów. Chciał powiedzieć tym ludziom, że każdy z nich może być bohaterem, budowniczym socjalizmu w kraju. Przygotowali takie właśnie transparenty ze zdjęciami i taki pochód przodowników pojawił się na ulicy.”

Kolejne zdjęcie nieznanego autora też pochodzi z Bytomia. To pewnie jeden z pierwszych pochodów po wojnie i jeden z jego bohaterów z szarfą przodownika pracy w środku.

Teraz Warszawa rok 1953. Z tyłu zdjęcia krótki opis „ Ramię w ramię maszerują robotnicy, inteligenci pracujący, żołnierze i oficerowie Ludowego Wojska Polskiego”

Tu rok później Alejami Jerozolimskimi idą „Chłopi w pochodzie”

Na koniec też Warszawa, ulica Marszałkowska przed budowanymi Domami Centrum. Rok 1967 (?). Portret Lenina i wielki napisa – „Realizujemy Ideały o które walczyły pokolenia najlepszych Patriotów i Rewolucjonistów”.

Krótka historia powróci już wkrótce.

Wszystkie zdjęcia ArtBazaar. Kolekcja prywatna.

9 edycja projektu FOTOGRAFIA KOLEKCJONERSKA

2011-11-18T11:20:00.004+01:00

W ramach 9 edycji projektu Fotografia Kolekcjonerska zapraszamy na wystawę i aukcję fotografii wybitnych polskich artystów - dawnych i współczesnych. Projekt organizowany jest przez portal FotografiaKolekcjonerska.pl i Dom Aukcyjny Rempex przy współpracy Portalu Rynku Sztuki Artinfo.pl oraz Związku Polskich Artystów Plastyków.

Z dorobku artystów wybrano fotografie zajmujące szczególne miejsce w ich twórczości, tzn. takie, które były wystawiane na ważnych wystawach, publikowane, nagradzane lub pochodzą z istotnych cykli. W tym roku będą zaprezentowane prace, m. in. Zdzisława Beksińskiego, Bownika, Karoliny Breguły, Jana Bułhaka, Michała Cały, Zofii Chomętowskiej, Witolda Chromińskiego, Sławomira Decyka, Mariana Dederki, Marty Deskur, Mikołaja Długosza, Andrzeja Dragana, Katarzyny Fortuny, Mariana Gadzalskiego, Marka Gardulskiego, Krzysztofa Gierałtowskiego, Teresy Gierzyńskiej, Maurycego Gomulickiego, Michała Grochowiaka, Mikołaja Grynberga, Edwarda Hartwiga, Karola Hillera, Ryszarda Horowitza, Magdy Hueckel, Waldemara Jamy, Krzysztofa Kamińskiego, Jakuba Karwowskiego, Jarosława Klupsia, Sylwii Kowalczyk, Kacpra Kowalskiego, Zofii Kulik, Ewy Kuryluk, Pawła Kwieka, Andrzeja Lachowicza, Natalii LL, Marty Leśniakowskiej, Jerzego Lewczyńskiego, Agaty Madejskiej, Katarzyny Majak, Rafała Milacha, Teresy Murak, Wacława Nowaka, Fortunaty Obrąpalskiej, Krzysztofa Pająka, Adama Pańczuka, Marka Piaseckiego, Pawła Pierścińskiego, Jacka Poremby, Stanisława Pręgowskiego, Grzegorza Przyborka, Konrada Pustoły, Agnieszki Rayss, Józefa Robakowskiego, Andrzeja Różyckiego, Sławomira Rumiaka, Zygmunta Rytki, Jadwigi Sawickiej, Bronisława Schlabsa, Mikołaja Smoczyńskiego, Basi Sokołowskiej, Juliusza Sokołowskiego, Zdzisława Sosnowskiego, Szymona Szcześniaka, Waldemara Śliwczyńskiego, Ewy Świdzińskiej, Andrzeja Świetlika, Tadeusza Wańskiego, Jerzego Wardaka, Wojtka Wieteski, Marii Wołyńskiej, Piotra Wołyńskiego, Krzysztofa Zarębskiego, Joanny Zastróżnej.

Ważnym narzędziem, pomagającym popularyzować projekt Fotografia Kolekcjonerska jest katalog, pomyślany jako podręczny przewodnik po świecie polskiej fotografii, z notami biograficznymi autorów oraz opisami prac zgodnymi ze światowymi standardami kolekcjonerskimi.

Terminy:
Wernisaż wystawy: 24.11.2011 godz. 19.00
Aukcja: 6.12.2011 godz.19.00 (na zakończenie wystawy)
Miejsce: Galeria DAP przy ul. Mazowieckiej 11a w Warszawie

Na zdjęciach odpowiednio:
Zdzisław Beksiński, Kompozycja, 1959 r.
Grochowiak Michał, Untitled (Ola), 2008/2011
Sylwia Kowalczyk, Bez tytułu z cyklu „Nightwatching”, 2011
Jacek Poremba, Bez tytułu, 1998/2011

Specjalna edycja pracy Zbyszka Libery wspiera akcję Towarzystwa Przyjaciół Muzeum

2011-11-15T13:40:00.005+01:00

Towarzystwo Przyjaciół Muzeum od pewnego już czasu zbiera fundusze na zakup pracy Zbigniewa Libery „Lego. Obóz koncentracyjny” z 1996 roku. Do tej chwili zebrano ok. ¼ potrzebnej sumy. Aby wesprzeć proces zbierania pieniędzy Zbigniew Libera wyprodukował specjalną fotografię w limitowanej edycji 100 egzemplarzy pt. „Wyjście ludzi z miast - fragment”. Bazuje ona na pracy z 2010 roku, prezentowanej przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej na wystawie „Early Years” w Instytucie Sztuki Współczesnej Kunst-Werke w Berlinie.

Praca przedstawia autorską wizję przyszłości, nawiązującą do motywów fantastycznych stale obecnych zarówno w kulturze wysokiej, jak i popularnej. Sesję, w której modelami byli przedstawiciele warszawskiego świata sztuki, Zbigniew Libera zrealizował na nieczynnym fragmencie autostrady koło Płocka jesienią 2009 roku. Zbigniewa Libera koncentruje się tu na analizie wpływu fotografii na świadomość zbiorową, tak jak to robił w swych innych głośnych pracach, zdjęciach z cyklu „Pozytywy”.

Każdy może wesprzeć akcję Towarzystwa Przyjaciół Muzeum. Każdemu kto wpłaci 2000 zł Zbyszek Libera ofiaruję jedną kopię swoje pracy. Nazwisko takiej osoby znajdzie się na liście przy klockach Lego podczas każdorazowego wystawiania dzieła (oczywiście o ile ktoś sobie tego życzy). Osoby zainteresowane prosimy o kontakt (katia.szczeka@artmuseum.pl)

„Wyjście ludzi z miast - fragment”, 2011, wym. 46 x 85 cm, wydruk cyfrowy edycja 100 + 10 AP, sygnowany przez artystę.

Z półki kolekcjonera – Berdyszak/Gierowski/Kałucki/Kamoji – z kolekcji Waldemara Andzelma

2011-11-13T13:01:00.001+01:00

W Muzeum Miasta Łodzi trwa wystawa prac lubelskiego marszanda i kolekcjonera Waldemara Andzelma na której można zobaczyć wybór prac z kolekcji. Pokazane zostały prace czterech artystów Jana Berdyszaka, Jerzego Kałuckiego, Koji Kamoji i Stefana Gierowskiego.

Wystawie towarzyszy katalog z reprodukcjami pokazanych prac. Dziś trafia na naszą półkę.

To była inwestycja z cyklu długoterminowych - rozmowa z Jakubem Banasiakiem z Kolonii o udziale targach Frieze

2011-11-10T10:25:00.008+01:00

Tak jak już pisaliśmy, w październiku galeria Kolonie uczestniczyła po raz pierwszy w targach Frieze w Londynie i po raz pierwszy w targach w ogóle. Galeria pokazała „przearanżowane” przez Kasię Przezwańską stoisko targowe. O targach Frieze i wrażeniach „debiutanta” rozmawialiśmy z Jakubem Banasiakiem z Kolonii. Fotografie stoiska Kolonii na Frieze wykonał Paweł Sysiak, również artysta Kolonii.

Jaka była Twoja pierwsza myśl, gdy dowiedziałeś się, że dostaliście się do sekcji Frame na targach Frieze w Londynie? „Ale super!”? Czy „Skąd wezmę na to pieniądze?”. No właśnie – ile kosztuje udział w takich targach? I skąd wziąłeś pieniądze?

Ale super. Pieniądze odkładałem, więc byłem przygotowany – nie jestem aż takim ryzykantem, żeby aplikować w ciemno i stawiać wszystko na jedną kartę. Co do kosztów, to chyba nie ma sensu epatować konkretnymi kwotami, zresztą każdy może sobie sprawdzić ile to kosztuje. Tak czy siak, to jest konkretne finansowe tąpnięcie, szczególnie dla tak młodej galerii, jak Kolonie. Staraliśmy się o dofinansowanie z Instytutu Adama Mickiewicza, ale niestety się nie udało. Może następnym razem przychylniej spojrzą na młodych promujących kulturę polską za granicą...

Czy od razu mieliście pomysł, jak ma wyglądać stoisko z pracami Kasi Przezwańskiej?

Tak, bo przy Frame, czyli sekcji dla młodych galerii na Frieze, warunkiem jest przedstawienie bardzo spójnego projektu – prezentacji tylko jednego artysty. Aplikuje się więc z określonym projektem – w naszym wypadku było to kompletnie przeaaranżowanie targowego stoiska, wyznaczenie nowego podziału przestrzeni, w końcu uwypuklenie jego niektórych funkcji. Kasia chciała podkreślić „targowość” targów, jednocześnie je „humanizując”. Nasze stoisko miało być oazą pośrodku hałasu i pośpiechu. I było – ludzie siadali na fotelach, popijali wodę, zagryzali jabłkami i czytali nasz Rocznik. Potem oglądali półkę z pracami Kasi. Projekt z konieczności zakładał więc drobne przesunięcia, ale kuratorzy okazali się bardzo elastyczni, więc nie było z tym problemu – zresztą zdawali sobie sprawę z charakteru naszej prezentacji, wszak sami ją zaakceptowali. Z drugiej strony widzieliśmy, że wymagali od innych galerii, aby powiesiły prace dokładnie tak, jak było to zawarte we wniosku.

„Wystawiać” cały pokój, wielką instalację, to zupełnie niekomercyjne podejście, a w końcu Frieze to targi. Czy sprzedaliście prace Kasi?

Od początku zdawaliśmy sobie sprawę, że jedziemy tam głównie po zyski niewymierne, a nasza inwestycja jest raczej z tych długoterminowych. Oprócz skali pracy ważne są też materiały, z którymi pracuje Kasia – w tym wypadku były to liście, szyszki, a nawet martwa mucha... Kolekcjonerzy byli więc zachwyceni projektem, ale zaraz dodawali, że musieliby budować dla niego komory próżniowe. Oczywiście to nieprawda – utopione w gęstej farbie liście zachowują zaskakującą trwałość – ale naturalnie nie próbowałem nawet przekonywać ostrożnych przecież kolekcjonerów, że mogą bez obaw zaryzykować.

Praca była zresztą podzielona na segmenty odpowiadające wspomnianemu podziałowi przestrzeni na część dla gości, dla nas, czyli pracowników galerii, oraz część ekspozycyjną. Co istotne, Kasia wyobrażała sobie, że jak ktoś kupi powiedzmy stół i fotele, to będzie ich używał – i to też budziło od razu podejrzenia, że to coś dziwnego... Ludzie chcą kupić obiekt i postawić go lub – najlepiej – powiesić na ścianie. Ale używać? Sprzedaliśmy „najbezpieczniejsze” obiekty: przerobioną przez Kasię lampę-stolik i stojącą na niej misę na owoce – również przemalowaną.

Jak przyjęto projekt?

Świetnie, wiele osób mówiło, że to najlepsze stoisko na Frame i nie wyczuwałem w tym kurtuazji. Widzieliśmy, że jedne osoby polecają go następnym, ci zaś następnym... Co nas cieszy, projekt podobał się zarówno „zwykłym” gościom, którzy reagowali bardzo żywiołowo, jak i profesjonalistom, którzy doceniali jego rozmaite niuanse. Niesłychanie pozytywna była też rola kuratorów Frame, którzy bardzo angażowali się w swoją sekcję, intensywnie nas wspierali i promowali, ciągle przychodząc z kolejnymi gośćmi itp. Nie wiem, czy jest to standardem na innych targach i jak to wygląda np. na Liste, ale tutaj ta relacja była świetna i życzyłbym sobie, żeby nie okazało się to ewenementem. Co będzie dalej – zobaczymy, ale jestem dobrej myśli. Już zgłaszają się do nas kuratorzy, którzy pamiętają pracę Kasi, ale, jak mówiłem, to będzie raczej długotrwały proces. Na pewno Kasia ma teraz wspaniały okres – niemal całe pierwsze półrocze przyszłego roku spędzi za granicą. Zobaczymy.

Mogliście liczyć na pomoc polskich galerii biorących od lat udział w londyńskich targach?

Tak, i to na każdym poziomie: od pożyczenia drabiny, po kwestie merytoryczne. To wielkie ułatwienie – bo pierwsze wrażenie jest takie, że ten gigantyczny namiot to wielkie mrowisko – więc w tym miejscu raz jeszcze dziękuję.

Jak oceniasz targi Frieze i waszą sekcję?

Mam małe porównanie, bo byłem dotąd tylko na berlińskich targach Art Forum i to jako widz – pamiętam, że oceniałem je bardzo negatywnie. W Londynie byłem jednak mile zaskoczony. Przy oczywistym zastrzeżeniu, że targi to targi, a nie wystawa, wiele stoisk uważam za bardzo fajnych (bo „ciekawych” to chyba złe słowo), zgrabnie zaaranżowanych, było też wiele dobrych i bardzo dobrych prac. Ale być może to tylko zachwyty debiutanta.

Jakie targi sztuki to dla ciebie „target” – LISTE w Bazylei?

Dokładnie – chciałbym dostać się na LISTE, które, z tego co słyszałem, są nieco inne. Już to, że nie trzeba pokazywać prac tylko jednego artysty, jest olbrzymią różnicą.

Czy, jeśli dostaniecie się na LISTE, też pokażecie taki „zwarty” projekt jednego artysty?

No właśnie – nie, tym razem chciałbym pokazać prace trójki-czwórki artystów.

Z półki kolekcjonera – Monika Chlebek „Mrówka kryje się pod ubraniem”

2011-11-08T16:16:00.002+01:00

Z okazji 15 Targów Książki jakie w minioną niedzielę zakończyły się w Krakowie, Galeria Zderzak wydała pierwszy katalog malarstwa Moniki Chlebek „Mrówka kryje się pod ubraniem” z oryginalnym rysunkiem artystki na okładce. Jest to kolejna książka z serii kolekcjonerskiej Zderzaka, w której wcześniej ukazały się katalogi Moniki Szwed, Jerzego Kałuckiego, Tomasza Tatarczyka w limitowanych, niskonakładowych edycjach.

Polecamy książkę i zapraszamy również na wystawę Moniki Chlebek, która trwa obecnie w galerii Zderzak.

MONIKA CHLEBEK
„Mrówka kryje się pod ubraniem”
z autografem artystki i oryginalnym rysunkiem tuszem na okładce
nakład 37 egzemplarzy numerowanych i sygnowanych + 3 e/a
cena ... 120 PLN