Linoryty Rafała Bujnowskiego (4) - Spinacze do bielizny

Dzisiaj kolejny z linorytów (obiektów użytkowych) Rafała Bujnowskiego. W naszej kolekcji kolejne opakowanie tym razem do spinaczy do bielizny. Znany jest tylko jedna wersja kolorystyczna.

Zdjęcie ArtBazaar,

Rafał Bujnowski, Spinacze do bielizny obiekt, linoryt, 1999 (?), kolekcja prywatna

Miedzianka – artefakt z nieistniejącego miasta (sztuka znaleziona)

To był już mój drugi wyjazd do Miedzianki. W przeciągu kilkunastu miesięcy od przeczytania książki Filipa Springera ponownie znalazłem się w tym miejscu. Za pierwszym razem, lekko przestraszony historią tego miejsca i opowieściami o bestii która ma niezakończone rachunki z tym miejscem, o zapadających się terenach, ostrzeżeniach  że struktura gruntu jest nietrwała ledwo odważyłem się wyjść z samochodu. Dzieci zostały w samochodzie. Tak na wszelki wypadek.

Tym razem spędziłem tu cały tydzień. W końcu mogłem nasycić się tym miejscem, obejść nieistniejący rynek, wejść na nieistniejący cmentarz, pójść na spacer drogą w kierunku Mniszkowa czy Janowic, pochodzić po okolicznych polach.

W polu znalazłem cegłę. Tak naprawdę coś co było kiedyś cegłą, zachowała się cała podstawa natomiast boki wyglądały jak obciosane ręką niewprawionego  artysty rzeźbiarza. Wystawała z ziemi jak fragment większej całości. Przypominała szczyt góry lodowej, jej maleńki widoczny fragment wystający z ziemi. Być może cegła ta była fragmentem zapadniętego miasta, jego jedynym (a może jednym z wielu) widocznym punktem styku z rzeczywistością.

Skojarzyła mi się z Moby Dickiem Krzysztofa M Bednarskiego. Artysta w trakcie spaceru na praskim brzegu Wisły „odkrył” ciało wieloryba leżące nad wodą.  Porzucona, przewrócona łódź zamieniła się w Moby Dicka…

Na cegle z Miedzianki widać ślady interwencji, po części być może ludzkiej, po części organicznej gdyż jest porośnięta zielonkawymi porostami (trochę jak śniedziejąca miedź). W samej strukturze cegły można się dopatrzeć skalnych okruchów tak jakby szczątków z jeszcze wcześniejszych czasów.

Cały czas jest to tylko kawałek bezużytecznej, zniszczonej cegły. Wyobraźnia tworzy z tego dzieło sztuki. ( Zachować w kolekcji sztuki znalezionej).

Kolekcjonując design – Lampa wzór 1192 Marciniaka

Do kolekcji polskiego designu trafia dziś chyba najstarszy obiekt w prezentowanej tu kolekcji a mianowicie lampa pochodząca z warszawskiej fabryki Antoniego Marciniaka. Obiekt ten nawiązuje do najciekawszych projektów polskich w stylu art deco i jest moim zdaniem jednym z najlepszych projektów produkowanych u Marciniaka.

W 1910 w Warszawie przy ulicy Złotej 49 powstaje niewielki zakład rzemieślniczy należący do Antoniego Marciniaka. Szybki rozwój zakładu nastąpił po zakończeniu I wojny światowej. Zatrudnionych w tym czasie było 20 osób. W roku 1923 firma przekształca się w spółkę akcyjną i jednocześnie przenosi swoją działalność na ulicę Wronią 23 w Warszawie. Dzięki tej decyzji firma zaczyna oprócz oświetlenia domowego tworzyć również oświetlenie dla biur, hal i na zewnątrz. W 1939 przeniesiono zakład na ulicę Łopuszańską w Warszawie. W wyniku II wojny światowej nastąpiła stagnacja firmy. Nie zaprzestano jednak produkcji oświetlenia domowego (*)

Od 1923 roku firma stale współpracowała z profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, przemianowanej później na Akademię, znanym grafikiem Edmundem Bartłomiejczykiem (1895 – 1950). Był on prawdopodobnie projektantem większości lamp produkowanych w fabryce i jej kierownikiem artystycznym, aż do czasu wojny. Stworzył także logotyp firmy przedstawiający połączone litery AM – monogram właściciela, umieszczone pod stylizowanym świecznikiem (**)

Lampa wzór 1192

Całkowita średnica 20 cm

Wysokość 21 cm

Zdjęcia ArtBazaar. Kolekcja prywatna.

 

Informację o firmie Antoniego Marciniaka za artykułem na stronie Royal Arts (*) oraz lighting.pl (**)