Szacunkowa wartość kolekcji do 250 – 325 mln dolarów. Całość przychodów ma zasilić fundację, która ma przeznaczyć wygospodarowane środki na badania związane z walką z AIDS.
To zdarza się dopiero drugi raz (jak przytomnie zauważył jeden z czytelników, za co dziękuję i przepraszam za wprowadzenie w błąd) - praca polskiego artysty na aukcji sztuki współczesnej w Polsce wystawiona na aukcji za cenę wywoławczą 500 tysięcy złotych. Chodzi oczywiście o obraz M56 Wojciecha Fangora z 1970 roku, który będzie wystawiony na aukcji w domu aukcyjnym Rempex 25 lutego (godzina 18.30). To dopiero drugi raz, kiedy obraz współczesny w Polsce ma taką cenę wywoławczą. Choć oczywiście to na razie tylko cena wywoławcza, a na dodatek w Rempeksie można licytować w dół.
Książka „7 days in the Art World”, mimo że wydana ledwie w ubiegłym roku, już została przetłumaczona na 10 języków, w tym na chiński. W sumie to nie ma w tym nic dziwnego, bo w końcu Chiny to obecnie czwarty największy rynek sztuki najnowszej. A „7 Days in the Art World” kanadyjskiej dziennikarki i pisarki Sarah Thornton to panoramiczny obraz świata sztuki sprzed kryzysu.
Portret nieznanego biznesmena z 1954 roku, jeden z siedmiu z tej serii (kupiony w 1971 roku za 31,5 tysiąca funtów), nie znalazł ani jednego chętnego. Jego estymacja wyniosła 4-6 milionów funtów. Podobnie było z niewielką pracą Marka Rothko „Green, Blue, Green on Blue” z 1968 roku, która miała estymację 2,5-3,5 miliona funtów.
„Złoty deszcz się skończył” – obrazowo skomentował wyniki aukcji jeden z niemieckich dealerów, Alex Lachmann i dodał – „Jesteśmy z powrotem na początku lat 90.”, nawiązując do poprzedniego kryzysu na rynku sztuki najnowszej.
„Złotego deszczu” nie było też na aukcji w Phillips de Pury, na której sprzedały się prace tylko za 4,2 miliona funtów (bardzo ostrożna estymacja wynosiła 6,8-9,2 miliona funtów). „Lokomotywą” tej aukcji była instalacja “Encased-Five Rows (6 Spalding Scottie Pippen Basektballs, 6 Spalding Shaq Attaq Basketballs, 6 Wilson Supershot Basketballs, 6 Wilson Supershot Basketballs, 6 Franklin 6034 Soccerballs) (1983-93)” Jeffa Koonsa, wystawiona z estymacją 1,8-2,2 miliona funtów.
Pojawia się tam „Moja historia sztuki nowoczesnej”. Na wystawie „Performer” w Zachęcie, której otwarcie będzie jeszcze w lutym, przedstawisz z kolei „Historię teatru polskiego”. Skąd ta potrzeba systematyzacji?.2009.oil_canvas.170x150.jpg)
Przy tej okazji chciałbym zapytać o znaczenie tytułu jednej z Twoich prac, chodzi mi o „Opał”, dyptyk wystawiany w Galerii Morawskiej..2009.oil_canvas.170x150.jpg)
W takim razie czekam z niecierpliwością na wystawę w Otwartej. A jakie są twoje najbliższe plany?
Znów piszemy o wystawie „Younger than Jesus”, ale okazja jest wyjątkowa – bo można osobiście wziąć udział w tej wystawie. Jeden warunek – trzeba być kobietą w wieku od 18 do 40 lat i być w Nowym Jorku w czasie trwania wystawy, czyli od początku kwietnia do połowy czerwca. Biorąca udział w wystawie chińska artystka Chu Yun szuka bowiem kobiet, które w ramach projektu XX (2006) będą spały w łóżku. Łóżko to znajdzie się na wystawie.
Na zdjęciach: projekty Chu Yun w Londynie i Joanny Rajkowskiej w Warszawie
Cała trójka jest doskonale znana czytelnikom ArtBazaar. Anna Molska zwyciężyła Waszymi głosami w rankingu na debiut roku. Twórczość Jakuba Juliana Ziółkowskiego śledzimy na ArtBazaar praktycznie od początku istnienia bloga. Wystawę Wojtka Bąkowskiego „IDZIESZ ZE MNĄ?-GDZIE?-W DUPĘ CIEMNĄ” w warszawskiej Galerii Leto, również nominowaliśmy do ubiegłorocznego wydarzenia roku. W końcu wszyscy Ci artyści są w gronie 66, która jest w naszym „Przewodniku kolekcjonera sztuki najnowszej”.
To wielki sukces młodej polskiej sztuki (YPA), następnego pokolenia po Grupie Ładnie. Z Europy Środkowej w wystawie wezmą udział jedynie: rumuński artysta Ciprian Muresan (też znakomicie znany polskiej publiczności – brał udział w „Willi Warszawa”, gdzie pokazał wycięty z propagandowych płyt winylowych napis „Communism Never Happened”, a także miał indywidualną wystawę w Rastrze), a także Czeszka Katerina Seda (też świetnie znana polskiej publiczności, jej prace znajdują się w kolekcji warszawskiego MSN).
Przy okazji wystawy, która rozpocznie się 8 kwietnia i potrwa do połowy czerwca, pojawią się dwa wydawnictwa. Pierwszą publikacją będzie "Younger Than Jesus: The Artist Directory" wydany wspólnie przez New Museum i wydawnictwo Phaidon z biografiami oraz reprodukcjami prac 500 artystów stanowiących bazę wyboru do wystawy. Będzie to ponad 500 stronnicowe wydawnictwo, które ma ambicję pokazać wszystko, co jest ciekawe w młodej sztuce na świecie.
Natomiast druga książka, wydana przez muzeum z innym znakomitym wydawnictwem Steidl zawierać będzie eseje na temat zarówno generacji Y, jak i twórczości jej przedstawicieli. Oczywiście będą też reprodukowane prace artystów, którzy wezmą udział w wystawie w New Museum.
Poniżej pełna lista artystek i artystów, którzy wezmą udział w wystawie „Younger Than Jesus”:
Świat komiksów Baranowskiego to lekko surrealistyczny, pełen absurdalnego humoru świat przygód wielu realistycznych i bajkowych postaci. Na stworzonych przez niego rysunkach czołowe miejsce zajmuje przebogata fauna i flora towarzysząca bohaterom jego opowieści – jeśli wspomnimy, iż artysta urodził się w Zamościu to trudno nie wspomnieć tu jego młodszych kolegów pochodzących z tego samego regionu – Ziółkowskiego, Kowalskiego i Śliwińskiego. Roztoczański wirus sztuki? Chyba nie, ale to coś więcej niż przypadek.
Większość z komiksów Baranowskiego powstała według metody – najpierw rysunek czarno biały – potem na jego podstawie przygotowanie foli z nadrukiem rysunku (diapozytyw) i kolorowy blaudruk (o tworzeniu komiksu pisaliśmy już poprzednio). Tak wiec w wielu przypadkach (tam gdzie zachowały się wszystkie plansze) do naszej kolekcji mogą trafić trzy plansze – rysunek czarno-biały, plansza z kolorem i diapozytyw.
Już dziś premiera długo oczekiwanej książki (pisaliśmy o niej we wrześniu) „Krótka historia Grupy Ładnie” Magdalemy Drągowskiej, Ewy Tatar i Dominika Kuryłka. Grupy Ładnie czytelnikom ArtBazaaru przedstawiać nie trzeba – stworzona przez Rafała Bujnowskiego, Marka Firka, Marcina Maciejowskiego, Wilhelma Sasnala i Józefa Tomczyka Kurosawę weszła już do historii polskiej sztuki. Stała się jednym z najważniejszych grup artystycznych w polskiej sztuce współczesnej. Równocześnie, jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, wokół niej narosło niesamowicie wiele mitów, plotek, legend i niedomówień.
.jpg)
Przyjrzyjmy się kilku aspektom kolekcjonowania sztuki ulicy.
Sztuka ulicy w domu?
Głównym „problemem” podnoszonym przez część artystów jak i admiratorów sztuki ulicy jest problem przenoszenia jej z ulicy do salonów galeryjnych (i dalej do domów). Podnoszone są tu często argumenty o sprzedaży etosu ulicznego i komercjalizacji sztuki poprzez pokazywanie jej w obcym środowisku i zamienianie jej w produkt i sprzedaż. Zatrzymajmy się na chwile nad tymi kwestiami.
Bezsporny jest oczywiście fakt że najbardziej naturalnym środowiskiem dla street artu jest tkanka miejska i przenoszenie czy też powielanie prac „miejskich” we wnętrzach galeryjnych nie wnosi nic nowego, czy tez w wielu wypadkach może zatracać ich sens. Zgadzając się z takim rozumowaniem nie byłbym skłonny jednak potępiać takich prób z definicji gdyż przy założeniu , że wystawa galeryjna ma służyć prezentacji, promocji czy też zaznajomienia szerszej publiczności z twórczością artysty – zebranie i pokazanie jego realizacji w jednym miejscu temu tylko służy. Wystawy galeryjne nie są tu swoistego rodzaju konkurencją dla ulicy tylko medium do prezentacji. Zarzut komercjalizacji - tu prawdopodobnie jak w wielu innych przypadkach wszystko zależy od formy. Jeśli są osoby (artyści) którzy chcą się utrzymywać ze swojej pracy i są osoby (kolekcjonerzy) którzy są zainteresowani nabyciem mniej lub bardziej materialnych rezultatów ich pracy to galeria jest do tego najlepszym miejscem. Pamiętajmy też, że street art w dużo większym stopniu niż inne obszary sztuk wizualnych jest elementem szerokiej Kultury Miejskiej (Urban Culture) i mniej dziwi wykorzystywanie sztuki w innych obszarach takich jak moda czy design.
Dokumentacja realizacji miejskich – może tu być kolekcjonowanie przygotowanych przez artystę projektów realizacji (dokumentacja) artystycznych bądź też dokumentacja fotograficzna realizacji streetartowych na mieście. To drugie jest niezmiernie atrakcyjne gdyż z jednej strony jest dostępne dla wszystkich ( i nic nie kosztuje) z drugie strony zachowuje i dokumentuje prace, które z natury rzeczy są tymczasowe i ulotne.
Prace na płótnie i papierze – czyli tworzenie na „klasycznym” materiale. Mogą to być kopie realizacji miejskich (na przykład edycja sitodruków) bądź też prace specjalnie przygotowane dla tego medium. Szczególnie edycje sitodruków stały się bardzo popularne – są one dość proste w produkcji (ma to znaczenie w przypadku galerii na odległość współpracujących z artystami) i stosunkowo tanie oraz łatwo dostępne dla kolekcjonerów (z tą łatwą dostępnością to oczywiście różnie sprawa wygląda gdyż w przypadku najbardziej popularnych artystów często nakład 200, czy 300 odbitek może zniknąć w kilka godzin).
Prace wykonane na odpadach miejskich – specjalnie wyróżniamy tę kategorię jako, że jest ona bardzo bliska środowisku miejskiemu. Powstają prace na zużytych kartonach, deskach, płytach, opakowaniach plastykowych i szklanych. Ciekawą „kolekcję” swoich prac, na odpadach miejskich przygotował dla warszawskiego viura Krik. Na dwóch typach butelek (po oranżadzie i po piwie) namalował serię portretów różnych postaci.
Szczególnie polecamy miłośnikom Penerstwa.
Ale też prace, które trafiły na aukcje w Londynie, są wyceniane zdecydowanie niżej. Portret Francisa Bacona „Man In Blue VI” z 1954 roku wyceniany jest tylko na 4-6 milionów funtów. A jego historia jest bardzo ciekawa. To jeden z siedmiu portretów biznesmenów, którzy byli kochankami artysty w latach 50.
Do pokazania spadku cen ciekawy jest przykład pracy Jeffa Koonsa z „Jim Bean-Log Car” serii „Luxury i Degradation” z 1986 roku. To wykonany ze stali model kolejki, wypełniony w środku Burbonem. Ma on estymację 400-600 tysięcy funtów. Tymczasem przed rokiem pracę z tej samej serii sprzedano na aukcji za 1,9 miliona dolarów (czyli 1,3 miliona funtów)!
Z kolei gwiazdą aukcji w Sothebys (która będzie chyba rekordowo krótką, bo jak wspomniałem, jest do sprzedaży tylko 27 prac), będzie „Concetto Spaziale” Lucio Fontany (estymacja 5-7 milionów funtów). Praca nigdy nie była wystawiana, nie była w galerii. Obecny właściciel kupił ją bezpośrednio od artysty ponad 40 lat temu i nigdy nie była też pokazywana w galerii.
Na aukcjach w Sotheby’s i Christie’s nie ma prac polskich artystów. Nie znamy jeszcze oferty trzeciego domu aukcyjnego – Phillips de Pury. Jak pojawi się on-line, poinformujemy o niej.
Na zdjęciach: Francis Bacon, Man In Blue VI, 1954; Jeff Koons, Jim Bean-Log Car, 1986
A.F.: Z drugiej strony jest w tych pracach refleksja nad historią, historią sztuki..
A.F.: Inspiracje pozaartystyczne mają wpływ na to, co robisz ?
Wraz z rozwojem techniki drukarskiej i powstania możliwości druku w kolorze, artyści zaczęli kolorować swoje rysunki. Robili to przy pomocy na przykład kredek (I wydanie Koziołka Matołka – 1932 rok) akwarel (kolejne wydania Koziołka Matołka) bądź farb. Wszystko ciągle na jednej i tej samej planszy. W ten sposób na jednej planszy rysowany tuszem i kolorowany akwarelami powstał na przykład Janosik rysowany przez Jerzego Skarżyńskiego czy Kapitan Kloss narysowany przez Mieczysława Wiśniewskiego. Ten sposób powstawania i przygotowywania plansz do druku stosowany jest z powodzeniem do dnia dzisiejszego. Z obecnie wydawanych komiksów w ten sposób powstaje na przykład Jeż Jerzy rysowany przez Tomasza Leśniaka.
Z czasem jednak ze względu na technikę druku doszło do oddzielenia rysunku czarno białego od jego kolorowej wersji. Sam rysunek na planszy powstawał tak jak tradycyjny rysunek natomiast kolor był nanoszony na oddzielnej planszy (na blaudruku). Wynika to z tego, iż ze druk jest wykonywany w CMYK-u (4 kolory - cyan, yellow, magenta, black) i gdy plansza wykonana tuszem jest pomalowana razem z kreska, wówczas pod kolorem czarnym również pojawiają się ponownie te trzy pozostałe kolory i jest ich w sumie osiem. Cztery w kolorze i cztery w czarnej kresce. Groziło to przesunięciami podczas drukowania (co czasami można było zobaczyć w niestarannie przygotowanych publikacjach) - nie było takiej precyzji maszyn drukarskich jak dzisiaj. Teraz oczywiście technologia tak poszła naprzód, ze nie jest to już takim problemem. Wykonywanie druków z pdf właściwie zniwelowało błędy do minimum. Nie mniej w krajach franko belgijskich, artyści rysujący komiksy czarną kreska nadal otrzymują blaudruki do malowania. W taki sposób (oddzielnie kolor, oddzielnie rysunek czarno bialy) powstały plansze do komiksów Tadeusza Baranowskiego czy Janusza Christy.
Obecnie, dzięki możliwością komputerów i dość precyzyjnego skanowania, najczęstszą techniką jest przygotowanie rysunku na papierze i później dodanie lub obrabianie kolorów na komputerze. Nie zawsze jednak jedna plansza komiksowa (tak jak w wydrukowanym komiksie) to jeden rysunek. Niektórzy artyści (min. Maciek Sieńczyk, Kuba Woynarowski) jedną planszę składają z kilku różnych rysunków (często porozrzucanych na różnych kartkach papieru).
